اگر دردم یکی بودی، چه بودی

رضا ظریفی ـ دبیر تحریریه
۸ شهریور ۱۴۰۴ - ۲۲:۳۷

به دلیل کسالت یکی از آشنایان در یک‌ماه گذشته چندین بار به مرکز درمانی دولتی و بیمارستانی خصوصی مراجعه کرده‌ام و البته با مسائل و مشکلاتی برای بیماران و خانواده‌های‌شان و حتی پرستاران و کادر درمانی روبه‌رو شده‌ام که به نوعی درد مضاعف می‌شوند.

آگاه: در یک نمونه، بیماری سالمند از روز پنج‌شنبه گذشته در قسمت اورژانس بزرگ‌ترین بیمارستان دولتی شهر مشهد بستری شده و تا زمان نگارش این متن، همچنان تخت خالی برای بستری شدن در بخش موجود نبوده و درمان جدی برای این مادر انجام نشده است. این در حالی است که فرزندان و همراهان این مادر، با وجود پیگیری بسیار و مراجعه به افراد و آشنایان مختلف، همچنان منتظر تخت خالی برای جراحی و درمان مادر خود هستند.
مورد دیگر مربوط به بستری شدن بیماری دیگر در یکی از بیمارستان‌های خصوصی تهران می‌شود. جایی که اگرچه امکانات بهتر و رسیدگی بیشتری نسبت به مراکز درمانی دولتی به بیمار و همراهان ارائه می‌داد اما می‌توان کمبود پرستار را حتی در یک بیمارستان خصوصی هم مشاهده کرد به خصوص جایی که یک پرستار در شیفت شب باید به حدود ۱۰ بیمار بستری در بخش خدمت‌رسانی کند و درست اینجاست که همراه بیمار سعی می‌کند مقدمات کمک به بیمار خود تا رسیدن پرستار را یاد بگیرد. اطلاعات به دست آمده مشخص کرد که پرستار جوان بخش با حجم کاری بالایی که دارد در ماه حدود ۲۵ میلیون تومان حقوق دریافت می‌کند و البته همین پرستار در دو بیمارستان خصوصی مشغول به کار است.  موارد مشابه در حوزه دارو و درمان کم نیستند. بعد از دوران کرونا و فشار مضاعفی که به کادر درمان وارد شد و حتی موجب شد تا تعدادی از نیروهای حرفه‌ای و کارکشته در این حوزه به دلیل خدمت‌رسانی به مردم و فشار ناشی از کار و همه‌گیری بیماری به شهادت برسند، توجه به مشکلات و کمبودهای این بخش کمی بیشتر شد. اما از همان زمان زمزمه کمبود کادر درمانی به خصوص در حوزه پرستاری و حتی مساله مهاجرت کادر درمان به کشورهای منطقه و اروپایی به گوش می‌رسید. اگرچه دولت وقت و دولت‌های پس از آن نیز تلاش کرده‌اند تا با تعیین و تصویب راهکارهایی، مشوق‌های لازم برای کادر درمانی در نظر بگیرند اما واقعیت اینجاست که با توجه به نوسانات اقتصادی و دیگر مسائل مرتبط با حوزه دانشگاهی و درمانی، مشکلات در این بخش همچنان پابرجاست. اینجاست که مشکلات فعلی موجب می‌شود تا بیماران و خانواده‌های آنها در شرایطی قرار بگیرند که نه راه پیش دارند و نه راه پس. کادر درمان هم که زیر فشار کاری قرار گرفته به مرز شکنندگی روحی و فشار روانی مضاعف می‌رسد و درست در چنین لحظات سخت و دشواری، درگیری‌هایی پیش می‌آید که موجب خسران بیشتر برای کادر درمانی می‌شود که نمونه‌های خبری این موارد نیز در ماه‌های اخیر در رسانه‌ها منتشر شده است. 
اما پایان سخن آنکه، با وجود تمام مشکلاتی که کشور با آنها روبه‌روست و موجب شده تا دولت هم یک سر و هزار سودا داشته باشد اما وزارت بهداشت و درمان باید به صورت جدی برای کادر و مراکز درمانی و حتی تامین داروهای مورد نیاز کشور با توجه به فصل سرما و دیگر شرایط کشور اقدامات بیشتری را انجام دهد تا به فرموده رهبر انقلاب، خانواده‌هایی که مشغول تیمارداری از بیماری هستند غیر از مشکلات بیمار خود، درگیر مسائل دیگر چون تامین دارو، هزینه بستری و موارد مشابه نشوند.