آگاه: جشنواره فیلم فجر به‌عنوان شاخص‌ترین رویداد سینمایی کشور، نیازمند تصمیم‌گیری‌های به‌موقع، نقشه راه شفاف و مدیریتی است که فرصت کافی برای هدایت امور در اختیار داشته باشد. این تاخیر کم‌سابقه در حالی رخ می‌دهد که سال گذشته، دبیر جشنواره در مرداد معرفی شده بود و از این جهت زمان مناسبی برای پیشبرد اهداف در اختیار داشت.
پیش از این از محمدمهدی طباطبایی‌نژاد، بهروز شعیبی و منوچهر شاهسواری به‌عنوان گزینه‌های اصلی تکیه بر کرسی دبیری یاد شده؛ چهره‌هایی شناخته‌شده و صاحب‌نام در ساختار مدیریتی و تولید سینمای ایران. با وجود گذشت مدت‌زمانی طولانی از این گمانه‌زنی‌ها، هیچ‌کدام به تصمیم و اعلام رسمی منجر نشده و هنوز مشخص نیست تصمیم نهایی چه زمانی اعلام خواهد شد.
اما دغدغه بنیادین، تنها انتخاب یک نام نیست؛ بلکه فرصت‌های تکرارنشدنی و دقایق طلایی مدیریتی است که در سایه این تعلل از دست می‌رود. دبیر جشنواره باید ماه‌ها پیش از برگزاری، به جزئیات اجرایی ورود کند. تعیین و هماهنگی سالن‌های نمایش، سازماندهی بخش‌های مختلف رقابتی، چینش و انتصاب اعضای هیات‌های بازبینی و داوری، تمهید سازوکار حضور آثار و طراحی فرآیندهای لجستیکی، از جمله پرونده‌های سنگینی هستند که به ‌هیچ‌وجه امکان پیگیری و اجرای آنها در روزها و هفته‌های پایانی وجود ندارد.
وقتی اعلام دبیری با چنین تعویقی مواجه می‌شود، مدیریت به سمت اقدامات ضرب‌الاجلی و تصمیم‌گیری در شرایط فشرده رانده خواهد شد؛ وضعیتی که عملا فضا را برای بررسی‌های کارشناسی، آسیب‌شناسی و سنجش دقیق گزینه‌ها محدود می‌کند. پیامد اجتناب‌ناپذیر چنین روندی، ایجاد فشار کاری مضاعف بر بدنه اجرایی، افزایش احتمال ناهماهنگی میان بخش‌ها و لطمه به استانداردهای جشنواره خواهد بود.
جشنواره فیلم فجر فقط یک گردهمایی سالانه نیست، بلکه نقشی نمادین و ساختاری در تعریف هویت حرفه‌ای سینمای ایران دارد و کیفیت برگزاری آن مستقیما تراز مدیریتی سینمای کشور را نشان می‌دهد. بنابراین، پایان دادن به این دوره انفعال و تعیین تکلیف فوری دبیری باید در صدر اولویت‌ها قرار گیرد تا پیش از تنگ‌تر شدن وقت، مسئولیت‌ها شفاف شده و بستر تصمیم‌گیری اصولی فراهم شود.