قیصر، به روایت آنچه نسرود

زهرا بذرافکن،خبرنگار گروه فرهنگ: اسفند سال ۱۳۸۰، جوانی برای مصاحبه با قیصر امین‌پور به دفتر مجله «سروش نوجوان» رفت. دوربینی همراه داشت، اما دستگاه ضبط صدا نه. در ورودی مجله، نگهبان از بردن دوربین جلوگیری کرد و وقتی تلفنی با قیصر صحبت کردند، شاعر گفت نیازی به آوردن دوربین نیست. جوان برای تکمیل تحقیقی دانشجویی آمده بود و می‌خواست از زندگی و آثار شاعری بپرسد که سال‌ها با شعرهایش زندگی کرده بود. اما قیصر چندان رغبتی به مصاحبه نداشت.

یادداشتی منتشر نشده از «قیصر»

سکه گرفتن ساده است؛ نگرفتنش این روزها ساده نیست

همزمان با تجاوز آمریکا به خاک ایران، صفحه رسمی زنده‌یاد قیصر امین‌پور در فضای مجازی با انتشار یکی از یادداشت‌های منتشر نشده او، به دغدغه‌های این شاعر وطن‌پرست اشاره کرد.

چرا باید ایران پاسخ کوبنده‌ای به تجاوزگری‌های دشمن بدهد؟

ما برای استقرار صلح، جنگ می‌کنیم

میراث استواری

در حافظه تاریخی ملت‌ها، لحظاتی وجود دارند که گویی زمان از حرکت باز می‌ایستد و تمامی معادلات پیشین در بوته آزمونی سخت قرار می‌گیرند. چهاردهم خرداد سال ۱۳۶۸ برای مریدان انقلاب اسلامی ایران، مصداق عینی چنین لحظه‌ای بود. در حالی که جهان غرب و تحلیل‌گران بین‌المللی با دقت و گاه با بدبینی، ثانیه‌های پس از رحلت بنیان‌گذار جمهوری اسلامی را رصد می‌کردند تا شاهد فروپاشی یک ساختار نوپا باشند، وقوع حوادثی در لایه‌های فرهنگی و سیاسی جامعه ایران، روایتی متفاوت از پایداری و استمرار را رقم زد. این متن به مرور واکنش‌های فعالان فرهنگی، نخبگان سیاسی و رسانه‌های داخلی در روزهای پس از ارتحال امام خمینی (ره) می‌پردازد تا دریابیم چگونه پیوند میان امت و امامت و استحکام نهادهای قانونی، مانع از بروز تزلزل در انسجام امت شد.