آگاه: حمید حسام، نویسنده در یادداشتی درباره این روزهای وطن نوشت: در جغرافیای واژگان دفاع مقدس، نقطه رهایی فقط، نقطه عزیمت به سوی هدف و آغاز رزم برای شکستن خط دشمن نبود. در نقطه رهایی از تعلقات رها شده بودیم. از معبر منیت‌ها عبور می‌کردیم و سینه به سینه گلوله‌ها می‌دادیم و چه می‌کشتیم و چه کشته می‌شدیم، پیروز بودیم و می‌رسیدیم به «مقام احدی الحسنیین»
فراز و فرود جنگ و غوغای تک و پاتک مرتضی آوینی‌ها را می‌خواست تا میراث ناب نقطه رهایی را با قلم و رسانه به تاریخ برسانند. فرمانده قرارگاه قلم یادمان داد که مثل آوینی جنگ را در دل جنگ روایت کنیم. آقای تاریخ، همواره هشدار می‌داد که پس از خوابیدن غبار فتنه‌ها، جنگ روایت‌ها آغاز می‌شود و دشمن همان گونه که جنگ را تحمیل می‌کند تاریخ را تحریف کرده و آن گونه که می‌خواهد می‌نویسد.
حالا که این روزها تمام ایمان در مقابل تمام کفر ایستاده، تمام ایران، نقطه رهایی است؛ هزاران نفر پای لانچرها، میلیون‌ها نفر کف خیابان‌ها، گوش‌شان به فریاد تاریخی «مثلی لا یبایع مثل یزید» است. برای مجاهدان جبهه قلم اما هر واژه‌ای یک گلوله است. باید ققنوس قلم را از دل آتشفشان جنگ پرواز داد و همدوش سجیل‌ها و فتاح‌ها و عمادها اوج گرفت و صفحه صفحه «هیهات من الذله» ملت را نوشت. و همین روزها باید نوشت، در متن حادثه‌ها، لابه‌لای هیاهوی انفجارها، چشم در چشم خانه‌ها، کاشانه‌ها، مدرسه‌ها و در لحظه انفجار سفره افطارها؛ چرا که حال روایت ققنوسی که در متن آتش است تکرار ناشدنی‌ است. مشق‌های فرمانده ادیب‌مان را مرور کنیم. حالا که نقطه نقطه ایران نقطه رهایی است؛ بنویسیم؛ روزشمار عظمت و مظلومیت و ایمان و اقتدار این ملت تاریخ‌ساز را.