آگاه: 
۱. گذار از تضمین کلامی به «تضمین عملی»: تاریخچه رفتار دونالد ترامپ، به ویژه خروج یک‌جانبه از برجام و محاصره دریایی با وجود آتش‌بس به ما آموخته است که امضای او و وعده‌های کاخ سفید، فاقد اعتبار ذاتی است. بیانیه اخیر به درستی بر این نکته پافشاری می‌کند که ایران «سر سوزنی عقب‌نشینی نخواهد کرد». راهکار اصلی در این مرحله، مطالبه «تضمین‌های عینی و متناظر» است. اگر آمریکا خواهان آتش‌بس یا توافق است، باید هزینه نقض آن را پیشاپیش بپردازد. مدل پیشنهادی ایران در خصوص تنگه هرمز ( گشایش مشروط و محدود صرفا برای کشتی‌های تجاری غیرمتخاصم تحت نظارت کامل نیروهای مسلح ایران) نمونه‌ای هوشمندانه از یک «تضمین عملی» است. ایران نباید ابزار قدرت خود (کنترل بر شاهرگ انرژی) را پیش از دریافت امتیازات نقد و دائمی، از دست بدهد.
۲. هوشیاری در برابر «تله توئیتری» و بازی با افکار عمومی: یکی از خطرناک‌ترین ابزارهای ترامپ، استفاده از «دیپلماسی عمومی تهاجمی» برای ایجاد تلاطم در بدنه جامعه است. او با سوءاستفاده از هر گام مثبت ایران، سعی می‌کند با ارسال پیام‌های متناقض و توئیت‌های هدفمند، انتظارات کاذب ایجاد کرده یا با ایجاد هراس، تصمیم‌گیرندگان را تحت فشار قرار دهد. راهکار رسانه‌ای: نهادهای اطلاع‌رسانی و رسانه‌های مرجع باید رویکردی «پیش‌دستانه و تبیینی» اتخاذ کنند. نباید اجازه داد روایت اول از مذاکرات توسط حساب‌های کاربری غربی ساخته شود. شفافیت بیانیه اخیر در تشریح زیاده‌خواهی‌های آمریکا در اسلام‌آباد، گامی مثبت در جهت «واکسینه کردن» افکار عمومی در برابر هیجانات کاذب است. همچنین باید تلاش کرد تا جامعه را نسبت به توطئه‌های دشمن آگاه کرد که با یک خبر یا توئیت چه از سوی ترامپ یا مقامات داخلی، همه دستاوردهای جنگ و مقاومت را از دست‌داده بدانند و به مردان میدان دیپلماسی و مذاکره بی‌مهری کنند.
۳. پیوستگی «میدان» و «دیپلماسی»: بیانیه به صراحت اعلام می‌کند که پذیرش هرگونه آتش‌بس موقت، مشروط به توقف آتش در همه جبهه‌ها از جمله لبنان است. این نشان‌دهنده هوشمندی ایران در حفظ یکپارچگی محور مقاومت است. تضعیف هر یک از حلقه‌های این زنجیره، به معنای تضعیف موقعیت ایران در میز مذاکره خواهد بود.  ایران پیروز در میدان، نباید در میز مذاکره مغلوب «فریب دیپلماتیک» شود. واقعیت این است که ترامپ به دنبال یک «عکس یادگاری» و دستاورد سریع است، در حالی که ایران به دنبال «امنیت پایدار» و «رفع واقعی موانع اقتصادی» است. همان‌طور که در بیانیه تاکید شده، انسجام ملی و حضور هوشمندانه مردم در صحنه، بزرگ‌ترین پشتوانه هیات مذاکره‌کننده است. ما باید با رویکردی واقع‌گرایانه، از هرگونه خوش‌بینی مفرط پرهیز کرده و مسیر را به گونه‌ای طراحی کنیم که «هزینه بدعهدی» برای واشنگتن، بسیار سنگین‌تر از «پایبندی به توافق» باشد. عصر اعتماد به کلمات به پایان رسیده؛ اکنون زمان معامله بر اساس واقعیت‌های سخت میدان و تضمین‌های نقد است.