آگاه: حسین پاکدل بازیگر در یادداشتی از بی‌کنشی برخی چهره‌ها در زمان جنگ گفت: روی‌ هم‌ رفته باد هواییم؟ فقط ادا؟ فروش فخر و مباهات؟ این‌جا کشور ما نبود و نیست؟ این مردم، اینها همان هواداران و مشوقان ما نبودند و نیستند؟ آن‌گونه وهمناک زیر بمب و موشک و آوار و دلهره؟ باید شخصا به باد فنا برویم تا به‌سرعت باد به‌ خود تکان بدهیم؟ تا سکوت مصلحت بشکنیم، وامصیبتا کنیم و صدا به حلق دراندازیم؟
حادثه بس مهیب بود و هنوز هست. هجوم تمام‌قد دو قانون و رحم‌نشناس حرامی، تمام‌خواه. همراه خیل لشکر و تجهیزات. تحت حمایت ریای همسایه. بر پایه دروغ و نیرنگ صهیونی. با نیت فروپاشی تمام و کمال ما. تحقیر تام و تمام هیبت ایران. برگشت ‌دادن تمدنی بزرگ و بی‌مانند به عصر حجر، به تاریکی. کشتار خیل کودکان مظلوم مدرسه. نابودی هرآنچه بود و هست و چه و چه...
همه را به تقریب همه می‌دانیم. اما از سنگ صدا درآمد، از ما نه. منظور چهره‌های هرازگاه جلد مجلات، فضاهای مسخ مجازی. از ما بهتران. تافته‌های جدابافته. اخم و لبخندهای گرانبهای سردرها. اهل بروبیا، برند و تبلیغات. پای ثابت حراج‌ها. نام‌آشنایان صحنه‌های پرفروغ موسیقی. دخیلان در نمایش‌های پرشکوه نام و نان‌آور و...
میان وانفسا، بزرگ‌ستارگان هالیوود فریادها زدند. کنار هشت‌ میلیون معترض، اعتراض‌ها کردند. همراه نام‌آوران موسیقی ملت‌ها. شهره‌های رنگ و نقاشی. زنان و مردان اهل‌ قلم، پژوهش و تاریخ. از چهارسوی جهان. اهل ورزش، نامداران، دانشگاهیان، فرهیختگان و اهل سیاست با مروت و انصاف... و هنوز و هر روز فریاد می‌زنند.
شما کجا بودید؟ کنج عافیت؟ بی‌طرف بودید؟ کدام بی‌طرفی؟! طرف بی‌طرف تردید و ترس و ملاحظه و خودجدابینی، کدام طرف است؟ از اتفاق وقت وزش باد، بی‌طرفی معانی عیان دارد. تنها بزدلان در بزنگاه طوفان دهر بی‌طرفند.
رفقا، بد رفوزه شدید این‌بار، خیلی بد!