تابآوری ملی
-
راهکارهای افزایش تابآوری ملی
از بازسازی سرمایه اجتماعی تا حکمرانی آیندهنگر
در هندسه متحول قدرت در قرن بیستویکم، دیگر بقای ملتها صرفا تابع برتری نظامی، انباشت سرمایه اقتصادی یا توسعه فناوریهای پیشرفته نیست؛ بلکه آنچه قدرتهای پایدار را از بازیگران شکننده متمایز میسازد، «ظرفیت استمرار» در متن بحران و «توان بازتولید قدرت» پس از بحران است. از این منظر، بحران نه یک وضعیت استثنایی، بلکه بخشی از زیست طبیعی نظامهای سیاسی معاصر است و موفقیت هر دولت، بیش از آنکه به توان جلوگیری از بحران وابسته باشد، به کیفیت مدیریت، جذب، بازسازی و تبدیل آن به فرصتهای نوین بستگی دارد. در ادبیات مطالعات راهبردی، این ظرفیت با مفهوم «تابآوری ملی» تبیین میشود؛ مفهومی که امروزه در کنار بازدارندگی، امنیت ملی و حکمرانی هوشمند، به یکی از ارکان بنیادین قدرت ملی تبدیل شده است.
-
-
مرز میان میدان نبرد و زندگی روزمره
زن؛ حافظ تابآوری ملی در عصر جنگهای ادراکی
در جنگهای نوین، مرز میان میدان نبرد و زندگی روزمره از میان برداشته شده است. دشمن، تنها به دنبال تصرف جغرافیا یا تخریب تاسیسات نظامی نیست؛ بلکه پیش از هر چیز میکوشد ادراک جامعه را تصرف کند. در چنین الگویی، خانه، خانواده، شبکههای ارتباطی، مناسبات عاطفی و حتی گفتوگوهای روزانه مردم به میدان جنگ تبدیل میشود. اگر در جنگ سخت، توان موشکی، پدافندی و سازمان نظامی تعیینکننده است، در جنگ ادراکی، توان فهم، تحلیل، آرامسازی و حفظ اعتماد عمومی نقش اساسی دارد. از همینرو، زن در نظم جدید منطقه صرفا ناظر حوادث یا آسیبدیده بحرانها نیست، بلکه یکی از مهمترین کنشگران حفظ تابآوری ملی است.
-
