وقتی خودنمایی‌های مجازی، لذت‌های سالم زندگی را از ما سلب می‌کند

شکنجه‌گاه تفریح

یک فنجان لاته سردشده با رویه‌ای ماسیده، میزی پر از بشقاب‌های دست‌نخورده در کافه‌ای حوالی کریم‌خان، کتابی که صرفا در صفحه‌ای خوش‌عکس باز مانده و دستی که ۱۰ دقیقه است زاویه دوربین را بالا و پایین می‌برد؛ این تمام واقعیت تفریح این روزهای ماست. ما دیگر به سینما و تئاتر نمی‌رویم که غرق قصه شویم، به رستوران نمی‌رویم که مزه غذا زیر زبانمان بماند و با رفقا در دورهمی‌های خانوادگی و دوستانه جمع نمی‌شویم که از ته دل بخندیم و سبک شویم. تب تند «هابی‌مکسینگ» و عطش بی‌پایان خودنمایی، لذت واقعی زندگی را به اسارت گرفته است. تفریح که باید پناهگاهی برای فرار از دوندگی‌های هر روزه و خالی شدن بار ذهن باشد، خودش تبدیل شده به یک شیفت کاری دوم؛ رقابتی فرساینده، پر از استرس و چشم‌ و هم‌چشمی برای اینکه مبادا از استوری‌های رنگارنگ دیگران جا بمانیم.