فیلمساز رویاهای جمعی

تاریخ در سینمای علی حاتمی، تقویمی از سالمرگ‌ها و عهدنامه‌ها نیست؛ تلاشی عمیق برای بازیابی خاطره از دست ‌رفته یک ملت است. او به جای رجوع به اسناد بایگانی‌شده دارالحکومه‌ها، به گوشه‌های تاریک و پنهان عواطف، حسرت‌ها و رویاهای جمعی ایرانیان نقب می‌زد. اگر تاریخ رسمی همواره روایت پیروزی فاتحان و بازیگران مسلط عرصه قدرت بوده است، حاتمی دوربینش را رو به خلوت آدم‌هایی می‌کاشت که در تندباد دگرگونی‌های تاریخی، هویت، آرامش و یکپارچگی زیست جهان خویش را جست‌وجو می‌کردند.

مروری بر فیلم سینمایی «احمد» که قصه قهرمانانی است که امروز به آنها نیاز داریم

فـرزندان روح‌الله

پنجم دی، در تقویم حافظه جمعی ایرانیان، یادآور یکی از تلخ‌ترین سحرگاه‌های تاریخ معاصر است. ساعت ۵:۲۶ بامداد سال ۱۳۸۲، زمین لرزید و شهر تاریخی بم با نخلستان‌های سرسبز و ارگ باشکوهش در کمتر از چند دقیقه به تلی از خاک و خاطره بدل شد. فاجعه‌ای که جان ده‌ها هزار نفر را گرفت و غمی سنگین بر دل یک ملت نشاند. ۲۲ سال از آن روز می‌گذرد، اما گرد و غبار آن آوار هنوز فروننشسته است. در تمام این سال‌ها، جای خالی روایتی که بتواند ابعاد عظیم این فاجعه را نه فقط با زبان سوگ، بلکه با زبان حماسه و تدبیر بازگو کند، در سینمای ایران احساس می‌شد. سینمایی که اغلب یا از شدت تلخی واقع‌گرایانه، مخاطب را پس می‌زد یا در سطح کمدی‌های آبکی یا در بهترین حالت، با ملودرام‌های خانوادگی باقی می‌ماند.

جای خالی سعدی سینمای ایران

علی حاتمی، متولد ۱۳۲۳ در محله شاپور تهران، یکی از فراموش نشدنی‌ترین نابغه‌های بی‌بدیل سینمای ایران بود. او که فارغ‌التحصیل کارگردانی از دانشکده هنرهای دراماتیک بود، فعالیت هنری‌اش را از تئاتر و نوشتن نمایشنامه دیب در سال ۱۳۴۴ آغاز کرد و به سرعت به دنیای سینما قدم گذاشت.

چرا مدت‌هاست دیگر از بازی بازیگران هیجان‌زده نمی‌شویم؟

جای خالی اساتید بازیگرپرور

اگر اهل فیلم و سینما باشید حتما به این موضوع فکر کردید که مدت‌هاست که نشده فیلم ایرانی ببینید و بعد با خودتان بگویید: فلان بازیگر عجب بازی داشت! دلیلش هم واضح است، سال‌هاست که سینمای ایران بازیگری امثال نصیریان‌ها و انتظامی‌ها به خودش ندیده چون اغلب بازیگران سینمای امروز از طریق مسیرهای سهل‌الوصول به این حوزه راه یافتند و نه شاگردی سفت و سخت نزد اساتید پیشکسوت سینما!

جشنواره سراسری تئاتر بانوان: هشت دوره کامل از تولد تا میراث

خداحافظی در اوج

در سال ۱۳۸۱ شمسی، مدیریت هنرهای نمایشی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران برای نخستین بار جشنواره سراسری تئاتر بانوان را راه‌اندازی کرد.