خستگی اجتماعی؛ همه‌گیری خاموشی که جامعه ایران را در خود فرو برده است

مردمان از هم دور شده

در پاییز ۱۴۰۴، میلیون‌ها ایرانی هر صبح با یک حس مشترک از خواب بیدار می‌شوند: باتری اجتماعی‌شان صفر است. نه اینکه از آدم‌ها بدشان بیاید، نه اینکه ناگهان درونگرا شده باشند؛ فقط دیگر حتی فکر یک پیام ساده، یک تماس کوتاه یا یک سلام و احوالپرسی خیابانی برایشان مثل بلند کردن وزنه صد کیلویی است. این وضعیت دیگر یک استثنا یا ویژگی چند نفر خاص نیست؛ یک پدیده جمعی عظیم است که از تهران تا بندرعباس، از روستاهای کردستان تا شهرک‌های صنعتی اطراف اصفهان، همه را دربر گرفته و دارد ساختارهای هزارساله معاشرت ایرانی را از ریشه تغییر می‌دهد. ایرانیانی که به خونگرمی و روابط دوستانه معروف بوده‌اند، اکنون در میانه یک بحران ایستاده‌اند.