پیمان معادی

  • مرثیه‌ای برای هنر بی‌وطن

    نسبت سینما و ادبیات دیاسپورا با حقیقت جامعه ایران

    مرثیه‌ای برای هنر بی‌وطن

    در ۱۴ خرداد ۱۴۰۵، خبر درگذشت مرجان ساتراپی، نویسنده، تصویرگر و فیلم‌ساز ایرانی-فرانسوی در سن ۵۶ سالگی در پاریس، بار دیگر پرونده پیچیده هنر دیاسپورا و لابی‌های فرهنگی غرب را گشود. ساتراپی در ادبیات سیاسی و فرهنگی مدرن تجسم عینی جریانی است که با تکیه بر تملق تمدن غربی، هویت بومی خود را به حاشیه راند تا نقشی همسو با خواست کارتل‌های رسانه‌ای در قبال جامعه ایران ایفا کند. این رویکرد به ویژه در میان بخشی از چهره‌های فرهنگی مهاجر دیده می‌شود که برای کسب منافع شخصی، خوش‌آمد و بقا در سیستم‌های فرهنگی حاکم در غرب، تصویر واقعی وطن خود را تحریف کردند و عملا پادویی فرهنگی نهادهای غربی را بر عهده گرفتند.

  • یکه‌تازی نامحسوس کمدی

    گزارشی از پنج ماه گذشته سینمای ایران

    یکه‌تازی نامحسوس کمدی

    شاید دو سال است که سینمای ایران در تب فیلم‌های کمدی است. دوران طولانی کمدی‌هایی که گاه خوب و گاه بد، فروش و مخاطب قابل‌توجهی ثبت کردند و برای مدت طولانی بر سینمای ایران حکمرانی کردند. گونه سینمایی اجتماعی، در سال‌های اخیر نه کاملا بی‌رونق اما آن‌قدر هم پر قدرت نبود تا گوی سبقت را از کمدی‌ها برباید.

  • موج جدید اکران فیلم‌های سینمایی

    پریناز ایزدیار، پیمان معادی و پژمان جمشیدی روی پرده سینماها

    موج جدید اکران فیلم‌های سینمایی

     فیلم‌های جدید سینمایی با بازی بازیگرانی همچون پریناز ایزدیار، پی‌مان معادی، پژمان جمشیدی، مهدی هاشمی و بهرام افشاری از این هفته در سینماها اکران می‌شوند.

  • «زن و بچه» سعید روستایی اکران می‌شود

    «زن و بچه» سعید روستایی اکران می‌شود

    در شرایطی که از شورای صنفی نمایش و مصوباتش برای اعلام رسانه‌ای اکران فیلم‌های جدید، خبری نیست، دست‌اندرکاران چند فیلم از نمایش فیلم‌هایشان در مردادماه خبر می‌دهند.

  • مظلومیت قربانیان یک جنایت در سینما

    به بهانه سالروز حملات شیمیایی رژیم بعثی به سردشت

    مظلومیت قربانیان یک جنایت در سینما

    هفتم و هشتم تیرماه، سالروز بمباران شیمیایی شهر سردشت است؛ رژیم بعث عراق که از پیروزی در جبهه‌های جنگ علیه ایران ناامید شده بود، تصور می‌کرد با حملات شیمیایی می‌تواند خواسته‌های خود را بر ملت ایران تحمیل کند. ازاین‌رو در روزهای هفتم و هشتم تیرماه ۱۳۶۶، هواپیماهای بمب‌افکن عراق با بمب‌های شیمیایی به چهار نقطه پرازدحام و متراکم جمعیتی شهر سردشت حمله کردند و زن و کودک، خُرد و کلان و مردم بی‌گناه آن شهر و اطراف آن را آماج گازهای کشنده و دهشتناک شیمیایی قرار دادند.