آگاه: این شکست‌های عینی، میدان عمل دشمن را تغییر داده است. اکنون دشمن تمرکز اصلی خود را از تقابل سخت، که در آن توان موفقیت ندارد، به سمت جنگ ادراکی، شایعه‌سازی و تضعیف سرمایه اجتماعی کشور سوق داده است. این تغییر مسیر، ضرورت هوشیاری مضاعف در جبهه‌ای نامرئی را بیش از پیش نمایان می‌سازد. جنگ نرم کنونی ماهیتی پیچیده و چندلایه دارد. دیگر صحنه نبرد صرفا خیابان‌ها و مرزها نیست؛ بلکه عرصه اصلی، ذهن و باور عمومی جامعه است. دشمن در تلاش است تا روایت ملی را مخدوش کرده و امید را به یاس تبدیل کند. آنچه امروز با آن مواجهیم، فراتر از فتنه‌های پیشین، مانند آنچه در سال‌های ۹۸ یا ۸۸ رخ داد، اهمیت می‌یابد. آن اغتشاشات خیابانی، هرچند خطرناک بود، شکلی عینی داشت؛ اما اکنون دشمن به سمت فرسایش ذهنی و اجتماعی حرکت کرده است. هدف این است که با القای مستمر ناکارآمدی، اعتماد مردم به ساختارهای قدرت را هدف قرار دهند.
شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های فارسی‌زبان خارجی، ابزارهای اصلی این جنگ روایی محسوب می‌شوند. مدیریت شایعات، بزرگ‌نمایی مشکلات جزئی و القای ناامیدی، وظایف اصلی این ماشین تبلیغاتی است. این ماشین رسانه‌ای، با دقت مهندسی‌شده، تلاش می‌کند تا کوچک‌ترین اعتراضات یا مطالبات به‌حق مردم را مصادره کرده و آنها را به جریانی آشوبگر و هدفمند تبدیل کند. تفکیک اعتراض سازنده که ریشه در دغدغه‌های واقعی دارد، از آشوب هدفمند که صرفا برای بهره‌برداری سیاسی و تضعیف کلیت نظام طراحی شده، حیاتی است.
اینجاست که نقش نهادهای حاکمیتی در عرصه پاسخگویی برجسته می‌شود. در برابر این حجم از عملیات روانی، سکوت یا پاسخ‌های کلیشه‌ای کارساز نیست. شفافیت، اصلاح‌محوری و ارائه راهکارهای امیدآفرین، باید به یک اصل بنیادین تبدیل شود. مردم باید حس کنند که صدای شان شنیده می‌شود و در مسیر حل مشکلات، جدیتی واقعی وجود دارد! رهبر انقلاب پس از وقایع غزه، هشداری صریح و بنیادین ارائه دادند که شایسته تأمل عمیق است. ایشان اشاره کردند که نباید دچار غفلت نسبت به آورده‌ها و توانایی‌های ملت شویم. تحقیر دستاوردها، چه در حوزه علم و فناوری و چه در حوزه مقاومت ملی، تاثیر مخربی بر روحیه عمومی دارد. وقتی دشمن می‌بیند که بزرگ‌ترین توانایی ما در انکار پیشرفت‌هاست، این مسیر را با قدرت بیشتری دنبال می‌کند. وظیفه رسانه‌ها و نخبگان در این بزنگاه، بازنمایی هوشمندانه پیشرفت‌هاست؛ پیشرفت‌هایی که باید بدون شعارزدگی و با تکیه بر مستندات و واقعیات عینی، به اطلاع عموم رسانده شود. اغراق، خود می‌تواند به تضعیف اعتبار تبدیل شود، اما سکوت در برابر دستاوردها، میدان را به دشمن واگذار می‌کند.
در نهایت، باید اذعان کرد که مهم‌ترین سرمایه کشور در برابر این جنگ نرم همه‌جانبه، وحدت ملی است. وحدت، تنها یک شعار سیاسی نیست؛ بلکه خط مقدم مقابله با دشمنانی است که می‌خواهند با تفرقه داخلی، اهداف منطقه‌ای و ملی ما را به شکست بکشانند. تقویت این سرمایه اجتماعی، مسئولیتی مشترک و فوری محسوب می‌شود که نادیده گرفتن آن، هزینه‌های جبران‌ناپذیری را بر کشور تحمیل خواهد کرد. هر کدام از ما وظیفه داریم در جهت تقویت وحدت ملی در هر پست و مقام و جایگاهی که هستیم تلاش کنیم تا نقشه‌های شوم دشمن را خنثی کرده و مکر و توطئه آنها را به خودشان بازگردانیم.