آگاه: مگر قرار است راه قدس از اسلام‌آباد بگذرد که منتظر معجزه در این مذاکرات باشیم؟ مذاکره، ای خجسته مذاکره، این دور تسلسل به کجا خواهد انجامید؟
دو کشور آمریکا و اسرائیل یکی از قدرت‌های بزرگ انرژی اتمی، در کشور پاکستان که دارای انرژی اتمی است، در حال مذاکره با تیم ایران هستند که آنها را از داشتن انرژی هسته‌ای محروم کنند! ترس آمریکا ناشی از چیست؟
این زیاده‌خواهی آمریکا ناشی از غفلت کشورهایی است که به مرور زمان در برابر پیشنهادهای غیر منطقی‌اش کوتاه آمدند. چنین به‌نظر می‌رسد که مقاومت موفق اخیر ایران، برخی کشورها را بیدار کرده و وقت آن است که برای آینده خود چاره‌ای بیندیشند.
آیا حرکت جدید کشورهایی مثل اسپانیا و... در برابر آمریکا تداوم خواهد داشت؟ آیا کشورهای عربی به این نتیجه رسیدند که تا خودشان آقای خودشان نباشند، هر توسعه و امنیتی دوام نخواهد داشت؟
اگر تصور می‌شود که مذاکره در اسلام‌آباد صرفا فیمابین ایران و آمریکاست، کاملا به بی‌راهه رفته‌ایم. باور کنید طی چند روز گذشته همزمان با این مذاکره بی‌نتیجه، مذاکرات غیررسمی زیادی بین کشورها رخ داده است:
چین، تقویت توسعه اقتصادی خود در خاورمیانه.
روسیه، تک‌قطبی کردن گاز در صورت تشدید مذاکره.
اتحادیه اروپا، بازگشایی تنگه هرمز با کمترین وابستگی به ایران.
اسرائیل، همراه نگه داشتن کشورهای منطقه که سال‌ها تلاش کرد تا توانست آنها را به تله سیاست خود بیندازد.
صاحبان صنایع نظامی، در جست‌وجوی دامن زدن به جنگ برای رسیدن به بازار جدید.
کارتل‌های نفتی، در جست‌وجوی انحصار نفت خاورمیانه در برابر روسیه و آمریکا.
هلدینگ‌های انرژی هسته‌ای و تجدیدپذیر، بی‌اعتبار کردن بازار سوخت‌های فسیلی.
تحولات اخیر ناشی از جنگ رمضان با حضور کارشناسان خبره دنیا در خفا در حال تجزیه و تحلیل است. از طرفی، ۴۷ سال است که ایران تسلیم قلدری‌های آمریکا نشده و اختلافات آنان عمیق‌تر از آن است که بشود با چند جلسه مذاکره حل شود؛ اختلافی با ترکیبی از مباحث سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و حقوقی.
بنابراین، چنین به نظر می‌رسد که چاره در طرحی نو باشد:
دیپلماسی به زبان لانچرها.
لازم است به‌سرعت ساختار تشکیلاتی این نوع مذاکره به مرحله اجرا درآید؛ طرحی که در ۴۰ روز گذشته شاهد موفقیت ایران بودیم.
نصرت‌الله محمودزاده
حماسه نگار جنگ رمضان