آگاه: مردم ایران در جریان جنگ اخیر نشان دادند که فرهنگ‌شان خاموش‌شدنی نیست. وقتی زیرساخت‌ها آسیب دید و زندگی روزمره مختل شد، مردم به همان ابزارهای قدیمی و زنده فرهنگ مردمی پناه بردند. مادران، با ایجاد روایت‌های واقعی، بار سنگین زندگی را سبک می‌کنند. جوانان در گروه‌های کوچک و بزرگ محله‌ای، آهنگ‌های حماسی زمزمه می‌کنند و کودکان با داستان‌گویی‌های ساده، ترس و نگرانی را  از میان می‌برند. این فرهنگ، ریشه در هزاران سال زندگی ایرانی دارد و در شرایط بحران، به ابزاری برای انسجام و ادامه زندگی تبدیل می‌شود.
فرهنگ مردمی به ما کمک می‌کند تا سختی‌های جنگ را مدیریت کنیم. در مراسم یادبود عزیزان شهید شده، سوگ به نماد ایستادگی و همدلی بدل می‌شود. حکایت‌های شفاهی از شجاعت مردان و زنان ایرانی، دوباره در جمع‌های کوچک معنا پیدا کرده و روحیه مردم را تقویت می‌کند. در روستاها و محله‌های شهری، رسم کمک‌های همسایگی همچنان زنده است. این عناصر کوچک اما عمیق، مردم را از انزوا نجات می‌دهد و حس تعلق به یک جامعه بزرگ‌تر را در دل‌شان زنده نگه‌می‌دارد.
حمایت از مردم در چنین موقعیتی، پیش از هر چیز به معنای شناختن و تقویت همین فرهنگ مردمی است. جنگ و مشکلات اقتصادی، فضای فرهنگی عامه را سخت‌تر کرده است. اما مردم، به‌ویژه نسل جوان، با خلاقیت خاص خود این فرهنگ را بازسازی می‌کنند. ساخت موسیقی و سرودهای حماسی، ویدیوهای کوتاه، حضور در کنار یکدیگر و زمزمه کردن شعارها و در نهایت دلداری به یکدیگر در این روزها و شب‌ها. تجربه روزهای پس از جنگ نشان داد که فرهنگ مردمی همچنان ابزار اصلی بقا و همبستگی است. مردم با تکیه بر همین میراث، کمک‌های مردمی به آسیب‌دیدگان را سازمان دادند، در محله‌ها از یکدیگر مراقبت کردند و با داستان‌ها و آوازها، امید را میان خود زنده نگه داشتند.
اما باید به یاد داشت، همین مردم با این ایستادگی، پناهگاه مسئولان و کشور شده‌اند. که اگر نبود این پناهگاه، بسیاری از مسائل کشور در زمینه ایستادگی، به این شکل حل نمی‌شد. نیاز به یادآوری نیست که مردان غیور لر، با تفنگ‌های برنو نشان دادند تکیه بر مردم، چگونه می‌تواند دستاوردهای بزرگ و نتیجه‌های خوبی داشته باشد.
اما در این لحظات سخت، بیش از هر زمان، باید به مردم و فرهنگ زنده‌شان فکر کرد. این صدای اصیل مردم، پر از درد اما سرشار از زیبایی و امید، پس از بحران نباید فراموش شود. مردم پس از جنگ و گذر از این برهه حساس، نباید فراموش شوند. باید بدانیم این مردم، همان‌طور که امروز پناهگاه کشور هستند، فردا نیز هستند و همراهی و حمایت آنان، قطعا لازمه ساختن آینده‌ای بهتر برای همه خواهد بود.