آگاه: بابک بیات یکی از ستون‌های بی‌بدیل موسیقی فیلم در ایران بود. برای او، موسیقی یک عنصر تزیینی یا پس زمینه ساده نبود، بلکه شخصیتی زنده و جریان‌ساز در این حوزه بود. همکاری‌های درخشان او با کارگردانان صاحب نامی چون بهرام بیضایی در شاهکارهای مسافران و شاید وقتی دیگر یا مسعود کیمیایی در فیلم‌های سلطان و مرسدس و نیز فریدون جیرانی در فیلم قرمز تنها بخشی از کارنامه زرین اوست. او توانست با تلفیق جادویی ارکستراسیون غربی و تم‌های عمیق و حسی شرقی، فضایی خلق کند که حس تعلیق، تنهایی، عشق و عصیان قهرمانان سینما مستقیما به روح مخاطب رسوخ کند. سیمرغ‌های بلورینی که او از جشنواره فیلم فجر به خانه برد، گواهی بر نبوغ مردی بود که تصاویر را با جادوی صدا در ذهن ما جاودانه می‌کرد.
بخش دیگری از هویت هنری بیات، در موسیقی پاپ کلاسیک و متعهد ایران رقم خورد. او آهنگسازی بود که حرمت کلام را به خوبی می‌شناخت و برای واژه‌ها، لباسی از جنس نور و عاطفه می‌دوخت. ترانه‌های ماندگاری که در همکاری با بزرگانی چون ایرج جنتی‌عطایی خلق کرد، امروز به بخشی از حافظه جمعی و نوستالژی جدایی‌ناپذیر چند نسل از ایرانیان تبدیل شده است.
علاوه بر خلق اثر، بابک بیات یک معلم دلسوز و درعین حال سخت‌گیر بود. استعدادهای درخشانی را به موسیقی پاپ پس از انقلاب معرفی کرد. هنرمندانی چون مانی رهنما، حامی و نیما مسیحا هویت هنری خود را وامدار کلاس‌های درس او هستند. بیات به شاگردانش تنها تکنیک آواز را نیاموخت، بلکه به آنها یاد داد که چگونه یک ترانه را بفهمند و آن را با تمام وجود زندگی کنند. موسیقی بابک بیات، آینه تمام‌نمای روح بزرگ، حساس و البته رنج‌کشیده خودش بود. غم موجود در آثار او، غمی منفعل و ناامیدکننده نیست؛ بلکه اندوهی شریف، باوقار و حماسی است.
در نهایت، موسیقی بابک بیات بازتاب مستقیمی از شخصیت خود او بود؛ عمیق، دغدغه‌مند و تاثیرگذار. با وجود اینکه سال‌ها از درگذشت او می‌گذرد، آهنگ‌ها و موسیقی فیلم‌های او هنوز زنده هستند و در میان مردم شنیده می‌شوند. کارنامه کاری بیات ثابت کرد که موسیقی استاندارد و باکیفیت هرگز کهنه نمی‌شود. امروز در سالروز تولدش، یاد او به عنوان هنرمندی زنده است که با سخت‌کوشی و نبوغ خود، مسیر موسیقی پاپ و سینمایی ایران را پویایی تازه‌ای بخشید و نامش را برای همیشه در تاریخ هنر موسیقی کشور ثبت کرد.