آگاه: این فراگیری فکری و اعتقادی پدیده‌ای است که در آن، اندیشه‌ای الهی- سیاسی از وجود رهبر شهیدمان، به صورت شعاعی در تمام پهنه و گستره ملت پخش می‌شود و بستری بی‌انتها برای تربیت این ملت فراهم آورده است.
این بسط اندیشه، مشابه شکسته شدن شیشه عطری است که پس از شکستن، عطر خود را در تمام فضا منتشر می‌کند و دیگر رایحه‌اش محدود به آن ظرف نیست و در تنفس همگان جاری می‌شود؛ اندیشه ایشان نیز از محدودیت کالبد مادی فراتر رفته و در جان و روح مردم جاری شده است و جوانه‌هایی تازه از این تفکر در وجود مردم شکل گرفته و هر فرد، به بخشی از این عطر ماندگار بدل شده است.
اکنون این مردم مبعوث، در این پهنه فکری و تربیتی قدم برمی‌دارند. آنان در این مسیر، تنها مقلد و پیرو نیستند، بلکه «وارثان اصیل» این نظام فکری‌اند. مردم، پرچم‌دارانی هستند که ماموریت یافته‌اند همان پرچمی را که ایشان با اندیشه و خون خود برافراشت، در تمامی دوره‌ها و در تمامی جبهه‌ها، استوار و سربلند نگه دارند تا به دست صاحب اصلی‌اش برسانند.
اما در این میانه، حقیقتی عمیق نمایان است: آنچه امروز در حال وقوع است، تشییع پیکر پاک آقای شهید ایران نیست؛ بلکه این جان و روح مردم است که به تشییع درآمده است. چرا که آقای شهید در تار و پود عقل و اندیشه مردمش ریشه دوانده و در عمیق‌ترین لایه‌های جان ملت جای گرفته است. ما در این مراسم، در واقع در حال سوگواری و تشییع هستی خویش هستیم.
اکنون، در حالی که مردم در اندوه خود غرق‌اند، تو زنده‌تر از همیشه در قلب این تمدن عظیم اسلامی-ایرانی حضور داری. تو فراتر از یک حضور جسمانی، در جریان تاریخ و در حافظه جمعی این ملت جاری هستی. تو در میان این عزاداری، همچنان همان پدر دلسوز و مهربان این ملت باقی مانده‌ای که همواره امیدوار به آینده فرزندان خویش است.
پس از میان این سوگ و اندوه، باید برخاست، دوباره و با صلابت و این فریاد را به گوش جهانیان رسانید؛ این فریاد، نه یک دعا که یک عهد و پیمان است: «ابوالفضل علمدار! خامنه‌ای را برای ما، برای ایران و برای اسلام، نگه دار!»