آگاه: «ایبنا» نوشت: روزنامه فرانسوی لوموند در گزارشی به برگزاری مسابقه شعر و دکلمه‌ای در غزه پرداخته است که به ابتکار موسسه فرانسوی غزه و سازمان مردم‌نهاد همبستگی دانشگاهی با فلسطین برگزار شد. در این رقابت حدود ۶۰ دانشجوی ۱۸ تا ۲۵ ساله با ارسال شعر، متن یا اجرای ویدئویی به زبان فرانسه، احساسات، تجربه‌ها و امیدهای خود را در بحبوحه جنگ روایت کردند.
یکی از شرکت‌کنندگان، فاتنه علی‌ حسن، دانشجوی ۲۰ ساله اهل غزه، در اجرای خود با عنوان «دوستان نامرئی من» از زبان‌هایی گفت که پس از آغاز جنگ آموخته است. او که طی یک سال زبان فرانسه را در کنار انگلیسی، ایتالیایی و اسپانیایی فراگرفته، می‌گوید محرومیت بیش از دو ساله از آموزش رسمی برایش بسیار دشوار بوده، اما یادگیری زبان‌های خارجی به نوعی درمان روحی برای او تبدیل شده است.
برگزارکنندگان این مسابقه اعلام کردند نزدیک به هزار دانشجو در غزه در دوره‌های آموزش زبان این موسسه ثبت‌نام کرده‌اند و حدود ۳۰۰ نفر نیز آموزش‌های پزشکی را به‌صورت برخط دنبال می‌کنند. به گفته آنان، هدف از برگزاری این رقابت، تشویق دانشجویان به ادامه یادگیری و نمایش پایداری آنان در شرایطی است که زندگی روزمره با جنگ گره خورده است.
آثار ارائه‌شده طیف گسترده‌ای از تجربه‌های شخصی را بازتاب می‌داد. هدیل، دختر ۲۰ ساله‌ای که برادرش را در جنگ از دست داده، در متنی تاثیرگذار از سکوت جنگ نوشت و از مخاطبان خواست مردم غزه را تنها به‌عنوان تیتر خبرها نبینند، بلکه انسان‌هایی بدانند که همچنان برای ادامه زندگی تلاش می‌کنند.
نور عوض، ۲۵ ساله، که در این مسابقه ترانه‌هایی از سلین دیون و زاز را اجرا کرد، گفت هدفش این بوده که نشان دهد «پشت رنج و ویرانی، انسان‌هایی در غزه زندگی می‌کنند که عاشق زندگی، هنر و صلح هستند.» همچنین نغم، دختر ۱۹ ساله‌ای که خانواده‌اش از پایان سال ۲۰۲۳ تاکنون ۱۸ بار آواره شده‌اند، در پیام خود تاکید کرد که در پس هر روایت از جنگ، انسان‌هایی حضور دارند که با وجود همه رنج‌ها، هنوز امید را از دست نداده‌اند.
برخی آثار نیز رنگ‌وبوی سیاسی داشتند. طارق اشرف، دانشجوی ۲۰ ساله اهل رفح، ترانه ضدجنگ «فراری» اثر بوریس ویان را همراه با تصاویری از ویرانی‌های غزه اجرا کرد. او که پیش از آغاز جنگ رویای تحصیل در رشته پزشکی را دنبال می‌کرد، گفت این اثر زخم‌های هر جنگی را روایت می‌کند، هرچند آنچه بر مردم غزه گذشته، از نگاه او فراتر از جنگ است.
داوران مسابقه، از جمله نویسنده فرانسوی اریک ویار و رمان‌نویس لبنانی دومینیک اده، انتخاب برندگان را دشوار توصیف کردند. آنان معتقدند مضمون مشترک بسیاری از آثار، «امید» بود؛ امیدی که با وجود توصیف‌های تلخ از زندگی روزمره، همچنان در نوشته‌های جوانان غزه حضوری پررنگ دارد.
در پایان گزارش، الیاس صنبر، تاریخ‌نگار و شاعر فلسطینی، استمرار آموزش و آموختن را یکی از ویژگی‌های ریشه‌دار جامعه فلسطین دانسته و تاکید کرده است که اشتیاق به دانش، حتی در سخت‌ترین شرایط، بخشی از هویت فرهنگی فلسطینیان است؛ هویتی که در شعرها و روایت‌های این جوانان نیز به‌روشنی دیده می‌شود.