آگاه: جمهوری اسلامی ایران به همان اندازه که صلح‌طلب است، به همان مقدار هم پای دفاع از وجب به وجب خاک کشور ایستادگی می‌کند و نمی‌گذارد دشمن متجاوز به اهداف شوم خود دست یابد. صلح را می‌توان در دو دسته‌بندی صلح متکی بر التماس و صلح متکی بر قدرت تقسیم‌بندی کرد. ایران مقتدر در دسته دوم قرار دارد. آنچه مسلم است، هیچ دشمنی به دلیل شفقت یا عقلانیت، از حمله دست نمی‌کشد، بلکه تنها زمانی متوقف می‌شود که هزینه حمله، بیشتر از سود احتمالی آن باشد.  وقتی دفاع قدرتمندی از خود نشان دهیم، آمریکای متجاوز پی خواهد برد، هر اقدامی منجر به ضربه‌ای سخت و دردناک می‌شود و در این هنگام او مجبور به صلح می‌شود. در اینجا، صلح نتیجه دیپلماسی لبخند نیست، نتیجه ترس دشمن از توان نظامی طرف مقابل ـ بخوانید ایران ـ است. پس قدرت نظامی، در واقع مهمترین اقدامی است که دشمن را به میز صلح می‌کشاند. تاریخ نشان داده است، هیچ امپراتور یا قدرت سلطه‌گری همانند آمریکا و متحدانش، با نامه و درخواست صلح میدان را ترک نکرده‌اند. آنها تنها زمانی میز مذاکره را می‌پذیرند که شکست نظامی یا هزینه کمرشکن را حس کنند. بنابراین، دفاع فعال و پاسخ سخت، مهم‌ترین عامل برای صلح پایدار تلقی می‌شود. در یک کلام؛ دفاع فعال و قاطع، در واقع کشور را بیمه می‌کند. هر چه این دفاع سخت‌تر باشد، صلح حاصل از آن پایدارتر خواهد بود، چون دشمن حسابی ماست خود را کیسه می‌کند؛ از این جهت دفاع فعال، تنها راه رسیدن به صلحی است که در آن عزت حفظ و امنیت تضمین می‌شود.
به یاد قیصر امین‌پور که سرود: ما برای استقرار صلح، جنگ می‌کنیم و شما برای استمرار جنگ، صلح می‌کنید.