آگاه: بیماری شریان محیطی (PAD) زمانی ایجاد می‌شود که شریان‌های خون‌رسان به اندام‌ها، به‌ویژه پاها، تنگ یا مسدود شوند. شریان‌ها به‌طور طبیعی خون سرشار از اکسیژن را از قلب به بافت‌های سراسر بدن می‌رسانند. هنگامی که جریان خون در عضلات پا محدود می‌شود، این عضلات ممکن است هنگام فعالیت، یعنی زمانی که بیشترین نیاز به اکسیژن را دارند، اکسیژن کافی دریافت نکنند.
یکی از علائم کلاسیک بیماری شریان محیطی، درد، گرفتگی یا احساس سنگینی در پاهاست که هنگام راه رفتن آغاز می‌شود و پس از چند دقیقه استراحت بهبود می‌یابد. این ناراحتی اغلب در ساق پا احساس می‌شود، اما بر اساس محل تنگ شدن شریان، ممکن است در ران یا باسن نیز بروز کند. البته همه افراد مبتلا به این بیماری چنین درد مشخصی را تجربه نمی‌کنند. برخی افراد ممکن است ضعف، بی‌حسی یا خستگی غیرمعمول در یک پا را احساس کنند و بسیاری نیز علائم واضحی ندارند.
از دیگر علائم هشداردهنده احتمالی می‌توان به سردتر بودن یک پا نسبت به پای دیگر، دیر خوب شدن زخم‌های پا یا انگشتان پا و تغییرات پوستی اشاره کرد. کاهش شدید جریان خون می‌تواند حتی در حالت استراحت نیز باعث درد شود و در نهایت به آسیب دیدن یا از بین رفتن بافت منجر شود.
بیماری شریان محیطی معمولا در اثر تصلب شرایین ایجاد می‌شود؛ همان فرآیندی که در بسیاری از حملات قلبی و سکته‌های مغزی نیز نقش دارد. با گذشت زمان، مواد چربی و سایر مواد در دیواره شریان‌ها تجمع پیدا می‌کنند و فضای در دسترس برای عبور خون را به‌تدریج کاهش می‌دهند.
این ارتباط اهمیت زیادی دارد، زیرا بیماری شریان محیطی فقط مشکلی مربوط به پاها نیست. فردی که شریان‌های پاهایش تنگ شده، ممکن است در سایر بخش‌های بدن نیز شریان‌های ناسالم داشته باشد به همین دلیل این بیماری با افزایش خطر حمله قلبی و سکته مغزی ارتباط دارد. سیگار کشیدن، یکی از مهم‌ترین عوامل خطر این بیماری است. دیابت، فشار خون بالا، سطح نامناسب کلسترول، افزایش سن و سابقه بیماری‌های قلبی- ‌عروقی نیز می‌توانند احتمال ابتلا به بیماری شریان محیطی را افزایش دهند. پزشکان معمولا می‌توانند بررسی بیماری شریان محیطی را با آزمایشی ساده به نام شاخص «مچ پا-بازو» آغاز کنند. در این آزمایش، فشار خون اندازه‌گیری شده در مچ پا با فشار خون بازو مقایسه می‌شود تا مشخص شود آیا خون به‌طور طبیعی به پاها می‌رسد یا خیر.