آگاه: «ریسپانسیبل استیت‌کرافت» به عنوان بازوی رسانه‌ای اندیشکده کوئینسی در گزارشی آورده است: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا ۱۹ آگوست ۲۰۲۶ (۲۸ مرداد ۱۴۰۵) در ادامه تهدیدها و ادعاهای خود علیه ایران ادعا کرد: «این یک (تعیین‌کننده) اقتصادی خواهد بود و ما به همه متحدان‌مان نیاز داریم تا در کنار ایالات متحده آمریکا بایستند و برای منزوی کردن و شکست تهدید ایران همکاری کنند. هر کشوری که به موسسات مالی، شرکت‌ها، فرودگاه‌ها یا نهادهای دولتی خود اجازه دهد هر نوع حمایتی از ایران ارائه دهند، با پیامدهای شدید اقتصادی روبه‌رو خواهد شد.»
«با این حال، اقدام‌های جدید کاخ سفید، کاملا عکس اهداف اعلام‌شده، نه‌تنها تهران را وادار به تسلیم نخواهد کرد بلکه عزم تهران را قوی‌تر خواهد کرد. فشار آمریکا در نهایت به تداوم و پایداری تنها یک هدف کمک خواهد کرد؛ هدفی که تمام مقامات ایران (فارغ از جناح‌ها و جریانات سیاسی) روی آن اجماع دارند و آن چیزی نیست جز «بقای نظام.»
همچنین واکنش مقامات ایران به کارزار اقتصادی «روز D» کاخ سفید، دندان‌شکن بود. پیش از ادعاهای بسنت، تهران تاکید کرده بود که «به شکلی تکان‌دهنده و ویرانگر» پاسخ خواهد داد. سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران ۲۹ مرداد ۱۴۰۵ با انتشار دو تصویر درباره عبور بدهی ملی آمریکا از مرز ۴۰ تریلیون دلار، «روز D اقتصادی» ادعایی ترامپ علیه ایران را تلاشی برای انحراف افکار عمومی از بحران اقتصادی و بدهی فزاینده آمریکا دانست و تاکید کرد: تداوم سیاست‌های شکست‌خورده واشنگتن، جز شکست بیشتر و افزایش خصومت ایرانیان نتیجه‌ای نخواهد داشت.
حملات متقابل آمریکا و ایران در ۳۰ و ۳۱ آگوست ۲۰۲۶ (هشتم و نهم شهریور) که پس از تجاوز اخیر ارتش تروریستی آمریکا به جزیره لارک در ایران آغاز شد، از سرگیری مذاکرات را هم نامحتمل‌تر خواهد کرد. با این حال، این حملات احتمالا آتش‌بس ضمنی را از بین نخواهد برد؛ تعادلی خطرناک و بی‌ثبات که به باور نگارنده، احتمالا همچنان ادامه خواهد داشت.
این رسانه در پایان مطلب خود می‌نویسد: «نکته مهم این است که برای عبور از این وضعیت، ترامپ باید این اصل را بپذیرد که دستیابی به راه‌حلی از طریق مذاکره، مستلزم مصالحه واقعی از جانب هر دو طرف است. مادامی که تسلیم ایران موضع نهایی ترامپ باشد و بر آن پافشاری کند، تمام تحریم‌های جهان هم نمی‌تواند او را از چاهی که خود کنده و همچنان در حال عمیق‌تر کردن و دست‌وپا زدن در آن است، بیرون بکشد.»
استفاده از عبارت «چاه» توسط یک رسانه آمریکایی، استعاره بسیار قوی دارد. در ادبیات سیاسی، «چاه» به معنای وضعیت «گیر افتادگی» یا «بن‌بست» است و این یعنی ترامپ یا هر رویکردی مشابه او در مواجهه با ایران به نقطه‌ای رسیده است که هیچ‌یک از ابزارهای فشار همیشگی‌اش به‌ویژه تحریم‌ها دیگر جواب نمی‌دهند. نکته دیگر آنکه تحریم‌ها زمانی اثر می‌کنند که طرف مقابل «وابسته» باشد. این تحلیل آمریکایی اعترافی است به اینکه ایران، وابسته نبوده و نیست و حالا این آمریکا است که در «چاه» عدم دسترسی به اهدافش گیر افتاده است.