آگاه: آنچه مسلم است، تنگه هرمز صرفا یک گذرگاه دریایی نیست؛ آبراهی راهبردی برای انتقال انرژی و تجارت جهانی است و به همین دلیل، رویدادهای نظامی و امنیتی در این منطقه به‌سرعت توجه بازیگران بین‌المللی را جلب می‌کند. برای ایران نیز تنگه هرمز بخشی از معادله امنیت ملی محسوب می‌شود. تهران بارها بر توانایی خود برای رصد و مدیریت آبراه تاکید کرده است. در مقابل، ایالات متحده حضور نظامی و دریایی خود را با ادعای مضحک حفاظت از کشتیرانی و منافع منطقه‌ای توجیه می‌کند. برخورد این دو نگاه، زمینه‌ای حساس پدید آورده که در آن، هر اقدام علیه شناور یا پهپاد می‌تواند به آزمونی برای اراده و اعتبار طرف مقابل تبدیل شود. تاکنون ایران در میدان ثابت کرده که تنگه را کامل در اختیار دارد.
اهمیت زمان‌بندی این تحولات از آنجاست که در روزهای اخیر دونالد ترامپ اظهارات تندی درباره ایران و تنگه هرمز مطرح کرد. به گونه‌ای که مرد دیوانه کاخ سفید در یکی از سخنرانی‌هایش از قصد خود برای اعلام تنگه هرمز به‌عنوان «قلمرو آمریکا» سخن به میان آورد! در چنین فضایی، اقدام نظامی یا امنیتی در تنگه به‌سرعت معنایی فراتر از رویداد خبری پیدا می‌کند. از نگاه تهران، نمایش توان رصد، کنترل و پاسخگویی می‌تواند این پیام را برساند که تهدید و فشار، بدون هزینه و واکنش نخواهد بود. اگر خبر برخورد با نفتکش‌های متخلف را در کنار سخنان رئیس ستادکل نیروهای مسلح در مراسم معارفه وزیر دفاع درباره آمادگی ایران برای دفاع از خود و قدرت بازدارندگی‌اش قرار دهیم، تصویری از تاکید بر آمادگی دفاعی نمایش داده می‌شود. در این چارچوب، پیام اصلی ایران می‌تواند این باشد که تهدیدهای نظامی، فشارهای دریایی یا تلاش برای تغییر قواعد عبور از آبراه، با واکنش شدید روبه‌رو خواهد شد. این اولین بار نیست که جمهوری اسلامی با نفتکش‌های متخلف برخورد کرد. بر همین اساس پیام اخیر ایران فقط واکنشی مقطعی به تهدید خاص نیست، بخشی از تلاش برای تثبیت قواعدی است که تهران برای عبور در تنگه اعلام کرده است و هر حادثه تازه می‌تواند زنجیره‌ای از پاسخ ایجاد کند.
در مجموع پاسخ به تهدیدها و برخورد با شناورهایی که متخلف معرفی می‌شوند، پیامی است مبنی بر اینکه عبور از خطوط اعلام‌شده بدون هزینه نخواهد بود. همزمانی این رویدادها با سخنان مقام‌های نظامی درباره آمادگی دفاعی کشور، این برداشت را تقویت می‌کند که تهران می‌خواهد پیام اراده و توان پاسخگویی را برجسته کند. به هر حال تنگه هرمز امروز در یک وضعیت تازه ایستاده است؛ وضعیتی که ایران، با تکیه بر توان پدافندی، قدرت دریایی و اراده بی‌تردیدش، آن را شکل داده است. انهدام پنجاه‌وچهارمین پهپاد MQ-۹، آتش گرفتن سوپرنفتکش‌های متخلف و بازداشتن متخاصمان از ورود به حریم سرزمینی، همه نشانه‌های یک حقیقت واحد هستند؛ «قدرت ایران در تنگه هرمز واقعیتی است که در میدان اثبات می‌شود.»
تهدید و یاوه‌گویی‌های طرف مقابل، نه مقررات این آبراه را تغییر می‌دهد و نه اراده ایران را سست می‌کند. تنگه هرمز، با نظم امنیتی جدیدی که بر آن حاکم شده، دیگر به وضعیت پیشین بازنمی‌گردد. زمان آن گذشته است که کسی تصور کند می‌تواند با تهدید، فشار و بی‌اعتنایی به مقررات ایران، از این آب‌های حساس بگذرد. اقتدار ایران در تنگه هرمز در لاشه‌های ساقط‌شده و در هر شناوری که با مقررات ایران سر ناسازگاری داشته باشد، ثبت می‌شود.