بیتا فرهی
-
«هامون» نماینده فراموش شده مردم
دهههای ۷۰ و ۸۰ را میشود دوران پیوند ملموس سینمای ایران با متن جامعه و مسائل عینی آن دانست. در این دو دهه، سینمای اجتماعی و کمدی آینهای برای بازنمایی تغییرات هویتی، مناسبات طبقاتی و تنشهای ناشی از مدرن شدن جامعه بود. این پیوند بیش از هر چیز خود را در پرسونای بازیگرانی نشان میداد که لنگرگاه عاطفی و هویتی سینما در آن دوران بودند. خسرو شکیبایی از نمادهای شاخص این نسل بود؛ هنرمندی که پیش از ورود به سینما، رنج زیست واقعی در اعماق جامعه را در مشاغلی چون خیاطی، آسانسورسازی و کارگری تجربه کرده بود و کار روی صحنه تئاتر را با نام مستعار «محمود سیاه» در لالهزار آغاز کرد. این تجربه زیسته، بازی شکیبایی را به نمادی از انسان درگیر در بحرانهای دوران گذار تبدیل کرد.
-
مرور آثار سیروس الوند در شبکه نمایش
شبکه نمایش در ادامه تجلیل از فیلمسازان برجسته سینمای ایران، این هفته را به مرور آثار سیروس الوند اختصاص داده است.