وقتی بند ناف سینما از قصه بریده شد

خاطره مشترک رفتن به سینما در دهه‌های ۷۰، ۸۰ و تا حدی ۹۰، طعم غریبی از همبستگی، هیجان و پیوند جمعی داشت. در آن سال‌ها، قدم گذاشتن به سالن سینما فقط عملی تفریحی یا تلاشی برای وقت‌گذرانی نبود؛ سینما رفتن نوعی آیین مدنی و تجربه‌ای خانوادگی بود که تاروپود زیست شهری را به یکدیگر وصل می‌کرد. خانواده‌ها گاهی در صف‌های طولانی پیاده‌روها می‌ایستادند تا به تماشای اثری بنشینند که در سبد فرهنگی‌شان عنصری حذف نشدنی بود.