به مناسبت سالروز درگذشت جهان‌پهلوانی که هنوز نامش پرآوازه است

مَرد مثل آ قا تختی

هنوز هم بسیاری از اهالی قدیمی شهر ری، ۱۷ دی سال ۱۳۴۶ را به خاطر دارند. روزی که پیکر بی‌جان محبوب‌ترین قهرمان ورزشی ایران روی دستان جمعیت میلیونی عزاداران تشییع و وارد آرامستان ابن‌بابویه شد تا در مقبره خانوادگی «شمشیری»ها آرام بگیرد. آن روز افراد زیادی مسیر مسجد فخر تا آرامستان ابن‌بابویه را که مسیر تشییع جنازه جهان‌پهلوان بود پیاده طی کردند تا با اشک‌های صمیمانه و پرغصه خود پهلوان همیشه خندان‌شان را بدرقه کنند. دلیل دفن جهان‌پهلوان در مقبره خانوادگی شمشیری‌ها رفاقت و ارتباط فکری او با مرحوم «حسن شمشیری» بود. اما آنچه جهان‌پهلوان را به اسطوره پهلوانی تبدیل کرد، خلق و خوی متواضعانه‌ای بود که به دل توده مردم می‌نشست.

جای خالی سعدی سینمای ایران

علی حاتمی، متولد ۱۳۲۳ در محله شاپور تهران، یکی از فراموش نشدنی‌ترین نابغه‌های بی‌بدیل سینمای ایران بود. او که فارغ‌التحصیل کارگردانی از دانشکده هنرهای دراماتیک بود، فعالیت هنری‌اش را از تئاتر و نوشتن نمایشنامه دیب در سال ۱۳۴۴ آغاز کرد و به سرعت به دنیای سینما قدم گذاشت.

چرا اخلاق در تعامل‌های اجتماعی رنگ می‌بازد؟

اقتصاد بقا و مرگ نجابت

زهرا بذرافکن- خبرنگار گروه فرهنگ: شاید شما هم این حس را تجربه کرده باشید؛ در ترافیک شهری، راننده‌ای با فاصله چند سانتی‌متر راه را بر شما می‌بندد و نگاهی طلبکارانه به شما می‌اندازد. در صف نانوایی یا بانک کسی بی‌توجه به حقوق دیگران، خود را به پیشخوان می‌رساند. در یک گفت‌وگوی ساده در شبکه‌های اجتماعی، مخالفت با یک نظر با سیلی از توهین و برچسب‌های شخصی پاسخ داده می‌شود. اینها تصاویر پراکنده‌ای از یک واقعیت بزرگ‌تر و ملموس‌تر هستند. به نظر می‌رسد «بافت اجتماعی» ما در حال فرسایش است و اصول اولیه‌ اخلاقی در مراودات روزمره، روزبه‌روز کم‌رنگ‌تر می‌شوند.