تجلی عقلانیت، جهاد و بیداری در زیست رهبر شهید انقلاب

روشنفکر شهید

در پهنه تاریخ معاصر ایران، واژه «روشنفکری» پیوسته حامل بار معنایی پرفرازونشیب و تلاطم‌های گفتمانی متعددی بوده است. با این حال، در منظومه اندیشه انقلاب اسلامی، این واژه زمانی که با مفاهیمی چون تعهد دینی، فقاهت پویا و در نهایت ایثار سرخ پیوند می‌خورد، جلوه‌ای نوین و اصیل می‌یابد. رهبر انقلاب که در پی حملات متجاوزانه دشمن در اسفند سال گذشته به فیض شهادت نائل آمد و عنوان جاودان رهبر شهید را از آن خود کرد، نمونه اعلای این پیوند مبارک میان عقلانیت، هنر، قلم، سیاست و شهادت بود. برای فهم تبار فکری این متفکر و مفسر قرآن، باید فراتر از قالب‌های خشک و رسمی، به اعماق زیست فکری و مبارزات ایشان سفر کرد؛ سفری که نشان می‌دهد چگونه یک فقیه و مجتهد تمدن‌ساز با درک دقیق از مقتضیات زمانه، رهبری و پیشروی جریان روشنفکری دینی را به عهده گرفت.

رفع توقیف «لباس شخصی» پس از هفت سال

فیلم سینمایی «لباس شخصی» پس از هفت سال از توقیف خارج شد و به‌زودی روی پرده سینماهای کشور خواهد رفت.

درنگی بر مسیر نورانی نخبگانی که عشق را برگزیدند

پرواز از کلاس درس تا آسمان شهادت

مرضیه کیان- خبرنگار: در تقویم افتخارات این سرزمین، روزهایی وجود دارد که یادآور درخشش بی‌نظیر جوانانی است که مرزهای علم و دانش را درنوردیدند، اما در بزنگاه‌های حساس تاریخی، دانشگاه و آزمایشگاه را رها کرده و به دانشگاهی بزرگ‌تر در وسعت جبهه‌های حق علیه باطل پیوستند.

یادی از جواد صفی‌نژاد در یادداشتی از جلال‌الدین رفیع‌فر

صفی‌نژاد از پایه‌گذاران جامعه‌شناسی بومی ایران است

جلال‌الدین رفیع‌فر ، مردم‌شناس و جغرافیدان: جواد صفی‌نژاد در سال ۱۳۰۸ در شهرری متولد شد. پدرش در همان شهر سبزی‌کاری می‌کرد و او هم از سنین بسیار پایین به پدر کمک می‌کرد.

به مناسبت ۲۴ آبان، پنجاه‌وهفتمین سالروز درگذشت غزلسرای «سایه عمر»

رهی معیری؛ اصلاح‌گر فرهنگی

محمدحسن بیوک‌معیری، که بعدها به رهی معیری شهرت یافت، در ۱۰ اردیبهشت ۱۲۸۸ خورشیدی در تهران، در خانواده‌ای ادبی و هنری چشم به جهان گشود. پدرش موید خلوت، پیش از تولد او درگذشت و مادرش او را در محله گلشن، در خانه‌ای پر از کتاب و شعر، بزرگ کرد. او نوه معیرالممالک نظام‌الدوله، از درباریان قاجار بود و عمویش فروغی بسطامی، غزل‌سرای نامدار قاجاری، نخستین معلم شعرش شد. رهی از کودکی به نقاشی، موسیقی و شعر علاقه‌مند بود؛ در مدرسه‌های ابتدایی و متوسطه تهران درس خواند و سپس وارد خدمات دولتی شد. او در سال ۱۳۲۲ به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر رسید، پس از بازنشستگی در کتابخانه ملی مشغول شد و تا پایان عمر، در ۲۴ آبان ۱۳۴۷، که در ۵۹ سالگی بر اثر سرطان درگذشت، در تنهایی عمیقی زندگی کرد.