چرا «۴۰ روز» اهمیت دارد؟

زمان، به‌عنوان متغیر راهبردی

در بسیاری از تحلیل‌های سیاسی و اجتماعی، «زمان» به‌صورت یک ظرف خنثی و صرفا اندازه‌پذیر در نظر گرفته می‌شود؛ ظرفی که رویدادها در آن رخ می‌دهند و تحلیل‌گر، صرفا با اشاره به توالی آنها، تلاش می‌کند معنا و جهت تحولات را استخراج کند. اما آنچه در تجربه اخیر و به‌ویژه در نسبت با تحقق برخی وعده‌ها در بازه‌ای چون چهل روز اخیر مشاهده می‌شود، ما را به بازاندیشی در این تلقی وامی‌دارد. در اینجا، زمان نه یک بستر بی‌اثر، بلکه خود به‌مثابه یک «متغیر فعال و راهبردی» ظاهر می‌شود؛ متغیری که درک و مدیریت آن، می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری و تثبیت تحولات ایفا کند.

دست‌های پشت‌پرده‌ای که عیان شد

رد خون

ماشینِ زنگ‌زده غرب و هشدارهای فراموش‌شده

این بی‌اعتمادی ریشه در تاریخ دارد

علیرضا موذنی،  آگاه مسائل سیاسی : مکانیسم ماشه، این واژه پرطنین اما پوسیده، دوباره از صندوقچه تهدیدهای غرب بیرون کشیده شده است. سیاستمداران اروپایی و آمریکایی با چهره‌های جدی و واژه‌های پرطمطراق، می‌خواهند وانمود کنند که کلید قدرت هنوز در جیب آنهاست. اما آیا واقعا چنین است یا این صحنه‌سازی تکراری، چیزی جز هیاهوی یک امپراتوری در حال افول نیست؟

سرمایه‌های ناپیدای انقلاب اسلامی

مردم و ظرفیت مغفول تمدن‌سازی اسلامی

عجیب است، شاید هم نه؛ شگفت‌انگیز است که انقلابی چنین مردمی، چهل و چند سال پس از فورانش، هنوز در زبان رسمی‌اش، در گفتار نخبگانش و در ادبیات رسانه‌ای‌اش نسبت روشنی با واژه «مردم معمولی» ندارد. از آنها زیاد گفته‌ایم، برایشان تصمیم گرفته‌ایم، گاه با شوق و گاه با ترحم به‌شان نگریسته‌ایم؛ اما کمتر از آنها شنیده‌ایم. این خود نشانه است. نشانه نوعی نادیده‌گرفتن نرم، اما ریشه‌دار.