محمد
-
روایت سفره‌ای که خدا برای آن سوره فرستاد
وقتی آسمان به یک خانه تعظیم کرد
در کوچه‌های خاکی و بی‌ریای مدینه، رازی مگو در سینه دیوارهای گلی یک خانه حبس شده بود. رازی از جنس نان‌های جوین، دست‌های پینه‌بسته از گردش دستاس و شکم‌هایی که سه شبانه‌روز تنها با آب افطار کردند تا مبادا سائلی، یتیمی یا اسیری دست خالی از درگاه‌شان بازگردد.
-
روایتی از سفر طولانی چای از افسانه‌های چین تا لاهیجان به بهانه روز جهانی چای
آیین صبر در زیست روزمره ایرانی
«چایی بی‌قندم بدمزه نیست... تلخه. تلخی با قند شیرین نمی‌شه. شب رو باید بی‌چراغ روشن کرد... تلخه.» این جملات، عصاره‌ای از فرهنگ و زیست ایرانی‌اند که رقیه چهره‌آزاد، بازیگر نقش مادر در فیلم جاودانه «مادر» علی حاتمی، شاعر سینمای ایران به زبان آورد. در این سکانس به‌یادماندنی، چای را نه تنها یک نوشیدنی برای رفع عطش، که به عنوان شاهدی بر رنج‌ها و امیدهای یک نسل به تصویر می‌کشد. در فرهنگ ما، صدای قل‌قل سماور، صدای تپش قلب خانه است. وقتی می‌گوییم «یک استکان چای بریزم؟»، در واقع دعوت‌نامه‌ای برای معاشرت و گفت‌وگو می‌دهیم. این متن به بهانه روز جهانی چای، یعنی ۱۵ دسامبر، مروری است بر این نوشیدنی که عطر و طعمش در فرهنگ روزمره ما جاری است.