چرا بیش از آنکه عمل کنیم، حرف می‌زنیم؟

فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم

مردم در همه نقاط جهان و به طور خاص در ایران، به حرف زدن علاقه ویژه‌ای دارند. یعنی اگر در بطن جامعه نظر و دقت کنیم، بیش از آنچه عمل می‌شود، سخن گفته می‌شود و از همین رو تعداد کتاب و کتاب‌خوانان، بیش از تعداد عمل‌کنندگان به محتوای آن است و تعداد نصیحت و نصیحت‌کنندگان، از تعداد پندگیرندگان بسیار بیشتر. اما چرا جامعه به جای تکیه بر دستاورد، به تکیه بر کلام روی آورده و چرا به جای پندپذیری، به نصیحت‌گویی و سخنوری؟