سایه‌روشن یک لبخند فراموش‌نشدنی

در آیین افتتاحیه سی‌وششمین دوره جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۶ بود که فیلم مستند بزرگداشت اکبر عبدی بر پرده برج میلاد به نمایش درآمد. در این مستند کوتاه روایی، عبدی در کنار همسرش نشسته بود و با همان صمیمیت بی‌پرده و لحن خودافشاگرانه‌اش روایت می‌کرد که در نوجوانی، تمام آرزویش ورود به شهربانی و «استوار شدن» بوده است. او برای این آرزو، یک منطق ساده داشت: می‌گفت در کوچه‌ پس‌کوچه‌های جنوب شهر تهران و محله‌های نازی‌آباد و شوش، هیکل درشتش همواره بهانه تمسخر بود و فکر می‌کرد اگر لباس رسمی کلانتری بپوشد، دیگر کسی جرات نمی‌کند او را «اکبر گامبو» صدا بزند و همه مجبورند بگویند «استوار عبدی.» اما بلافاصله با شوخ‌طبعی مخصوص به خودش اضافه کرد که وقتی بزرگ‌تر شد، فهمید با چنین فیزیک سنگینی تا بخواهد تکانی به خود بدهد، دزد مال را برده و ماشین را هم فروخته است. در همین مراسم بود که برای تشکر از همراهی خانواده‌اش با همان صراحت طنزآمیزش گفت: «من حتی فیلم مزخرف هم بازی کردم و شما چیزی نگفتید و صبورانه نگاه کردید.»

چگونه سلبریتی‌ها آتش اغتشاشات را تهیه کردند؟

آتـش‌بـیار مـعرکه

آنچه روزهای پنج‌شنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی در کف خیابان‌های ایران دیده شد، حلقه‌های پایانی یک چرخه بود. چرخه‌ای که پیش از آن، با یک آتش تهیه خونین آماده‌سازی شده بود؛ آتشی که در آن، نقش سلبریتی‌ها و برخی شبه‌هنرمندان، از فردی که در خیابان دست به اسلحه می‌برد، کمتر نیست.