گفت‌وگوی «آگاه» با مزدا مرادعباسی، مدرس و پژوهشگر سینما (بخش نخست):

سینماگران ماندگار ما، زیست آمیخته با کتاب داشتند

زهرا بذرافکن،خبرنگار گروه فرهنگ: سینمای ایران در دهه‌های گذشته بیش از هر چیز با قدرت روایتگری و نقش‌آفرینی در شکل‌دهی به حافظه جمعی یک ملت شناخته می‌شد؛ دورانی که پرده نقره‌ای آینه‌دار زیست فرهنگی جامعه بود و آثار ماندگارش- چه در جریان پیشگام موج نو و چه در سینمای اصیل دهه‌های ۶۰ و ۷۰- از شخصیت‌پردازی‌های دقیق، زبان قوام‌یافته و پیوند عمیق با جامعه و متن‌های معتبر زمانه جان می‌گرفتند. فیلم‌های آن روزگار نه‌تنها به اعتبار ساختار منسجم خود در یادها ماندگار شدند، بلکه زبان و زیباشناسی یک دوره تاریخی را نمایندگی کردند؛ آثاری که پس از پایان نمایش در ذهن مخاطب ته‌نشین می‌شدند و فرهنگ عمومی را غنا می‌بخشیدند.