آگاه: کاروان‌های کمک‌رسانی دریایی و زمینی متعدد ائتلاف‌های بین‌المللی، کشورها و سازمان‌های غیرانتفاعی در واکنش به بحران انسانی در غزه در میانه تداوم جنگ نسل‌کشی، راه‌اندازی شدند؛ هدف اصلی آنها شکستن محاصره غیرقانونی رژیم صهیونیستی، تحویل مستقیم کمک‌های بشردوستانه و جلب توجه جهانی به نقض حقوق بشر در غزه بود.
براساس گزارش‌های دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (OCHA) و عفو بین‌الملل، این تلاش‌ها در حالی صورت گرفت که رژیم صهیونیستی ورود کمک‌ها را به غزه تحت محاصره و زیر فشار جنگ مستمر به‌شدت محدود کرد؛ اقدامی که آشکارا نقض قوانین بین‌المللی بود. کاروان‌های دریایی کمک‌رسانی به غزه نمادی از مقاومت جهانی علیه محاصره‌ای بودند که از سال ۲۰۰۷ ادامه داشته و منجر به گرسنگی، کمبود دارو و مرگ هزاران نفر در این منطقه شده است؛ این کاروان‌ها، با حمل کمک‌های بشردوستانه، نه‌تنها به دنبال تحویل اقلام ضروری بودند، بلکه هدفشان برجسته کردن نقض قوانین بین‌المللی توسط رژیم صهیونیستی بود. براساس گزارش‌های سازمان ملل و عفو بین‌الملل، محاصره غزه غیرقانونی بوده و به‌عنوان ابزاری برای مجازات جمعی عمل می‌کند.
کاروان‌های دریایی کمک‌رسانی که اغلب به‌عنوان Flotilla شناخته می‌شوند، تلاش‌هایی برای به چالش کشیدن مستقیم محاصره دریایی رژیم صهیونیستی بودند. بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین این کاروان‌ها ناوگان دریایی صمود بود که در آگوست تا اکتبر ۲۰۲۵ سازماندهی شد؛ این کاروان توسط ائتلاف آزادی هماهنگ شد و شامل بیش از ۵۰ کشتی از دست‌کم ۴۴ کشور بود؛ در این کاروان حدود ۵۰۰ سرنشین شامل پزشک، هنرمند و سیاستمدار شرکت داشتند. حرکت این کاروان در اواخر آگوست ۲۰۲۵ آغاز شد و کمک‌های آن شامل ۴۵ تن اقلام از غذا، دارو و تجهیزات پزشکی بود.
این کاروان توسط بیش از ۱۰ وزیر خارجه، سیاستمداران ایتالیایی، نمایندگان پارلمان اسپانیایی، گوستاوو پترو، رئیس‌جمهور کلمبیا و فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل حمایت شد. شرکت‌کنندگان شامل گرتا تونبرگ، فعال سوئدی، ریما حسن، نماینده پارلمان اروپا، زولیولیله ماندلا، نوه نلسون ماندلا و نمایندگان پارلمان ایتالیا و اسپانیا بودند. ضمن اینکه کمک‌ها شامل ۴۵ تن اقلام بشردوستانه مانند غذا، دارو و تجهیزات پزشکی بود. کشتی‌ها از بنادر مختلفی مانند بارسلونا، جنوا، کاتانیا، ... حرکت کردند و در سیسیل و کرت ادغام شدند.
هدف اصلی این کاروان، شکست محاصره غیرقانونی رژیم صهیونیستی، ایجاد یک راهروی بشردوستانه دریایی و برجسته کردن بحران انسانی در غزه بود؛ این ناوگان در پاسخ به فراخوان‌های فلسطینی‌ها و احکام دیوان بین‌المللی دادگستری شکل گرفت که رژیم صهیونیستی را به تسهیل ورود کمک‌ها ملزم می‌کرد.

ناوگان آزادی غزه
کاروان دیگری با نام ناوگان آزادی غزه در جولای ۲۰۲۵ توسط ائتلاف آزادی سازماندهی شد که شامل کشتی‌هایی مانند حنظله بود؛ این کاروان با خدمه‌ای از کشورهای مختلف مانند فرانسه و ایتالیا، کمک‌های نمادینی حمل می‌کرد و هدف آن به چالش کشیدن محاصره دریایی و تحویل مستقیم کمک بود. نخستین کاروان عمده کمک‌رسانی برای غزه در سال، ۲۰۲۵ کاروان مربوط به ائتلاف آزادی غزه بود؛ این کاروان شامل یک کشتی به نام مادلین بود که توسط ائتلاف آزادی راه‌اندازی شد؛ این کشتی تحت پرچم انگلیس حرکت می‌کرد و کمک‌های آن شامل فرمول شیر خشک، ۱۰۰ کیلوگرم آرد، ۲۵۰ کیلوگرم برنج، پوشک، محصولات بهداشتی زنان، کیت‌های تصفیه آب، تجهیزات پزشکی، عصا و پروتزهای کودکان بود. این کاروان در پاسخ به بحران گرسنگی در غزه سازماندهی شد و انتظار می‌رفت تا هفتم ژوئن (۱۷ خرداد) به غزه برسد.
در اکتبر، کاروان دیگری توسط ائتلاف آزادی غزه سازماندهی شد که شامل سه کشتی اصلی بود؛ این کاروان نیز برای تحویل غذا و تجهیزات پزشکی حرکت کرد، اما مانند قبلی‌ها، با مداخله رژیم صهیونیستی مواجه شد. اهداف کلی این کاروان‌ها عبارت بودند از: تحویل کمک‌های ضروری برای مقابله با قحطی که سازمان ملل آن را گرسنگی عمدی توصیف کرد، ایجاد فشار جهانی بر رژیم صهیونیستی برای پایان محاصره و حمایت از حقوق فلسطینی‌ها تحت کنوانسیون‌های ژنو.
علاوه بر این، کشتی حنظله بخشی از ماموریت‌های ائتلاف آزادی در سال ۲۰۲۵ بود. این کاروان‌ها نه تنها حمل‌کننده کمک بودند، بلکه نمادی از همبستگی جهانی بودند. رژیم صهیونیستی در موارد متعددی به کاروان‌های کمک‌رسانی زمینی به غزه حمله کرد؛ برای مثال، تیراندازی به کاروان‌های برنامه جهانی غذا و آژانس امدادرسانی و کاریابی سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی (آنروا UNRWA) که منجر به کشته شدن بیش از دو هزار و ۶۰۰ فلسطینی نزدیک نقاط توزیع شد.