آگاه: جهان در برابر این فاجعه انسانی، واکنش‌هایی عمدتا لفظی و نمادین نشان داد. قطعنامه‌های مکرر سازمان ملل، گزارش‌های عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر و کمپین‌های بشردوستانه، همگی بر غیرانسانی بودن محاصره تاکید کردند. برخی کشورها کمک‌های مالی فرستادند و گذرگاه رفح گاه‌به‌گاه برای ورود محدود اقلام اضطراری باز شد، اما این اقدامات هرگز به چالش جدی برای شکستن حلقه محاصره تبدیل نشد. قدرت‌های غربی، به ویژه ایالات متحده، با وتوهای مکرر در شورای امنیت و ادامه حمایت نظامی از اسرائیل، عملا مانع هرگونه اقدام اجرایی واقعی شدند. حتی در میانه جنگ‌های ویرانگر که هزاران «انسان» جان باختند، واکنش بین‌المللی به محکومیت‌های کاغذی و کمک‌های قطره‌چکانی محدود ماند و نتوانست جلوی فاجعه را بگیرد.
در این میان، ابتکارهای مردمی چون ناوگان جهانی صمود درخشیدند. این کاروان‌های دریایی، متشکل از صدها فعال از ده‌ها کشور، با کشتی‌های پراز کمک‌های غذایی و پزشکی، بارها راهی سواحل غزه شدند تا نشان دهند که محاصره نه تنها غیرقانونی، بلکه غیرانسانی است. صمود، با حضور زنان، کهنه‌سربازان و چهره‌های شناخته‌شده جهانی، تلاش کرد کریدوری انسانی ایجاد و توجه افکار عمومی را به فاجعه غزه جلب کند. این ناوگان‌ها نماد مقاومت مدنی در برابر دیوار سکوت بودند؛ حرکتی که فراتر از سیاست دولت‌ها، مستقیما به وجدان جهانیان خطاب می‌کرد.
اما پاسخ رژیم صهیونیستی، همواره یکسان و بی‌رحمانه بوده است. نیروهای دریایی این رژیم، حتی در آب‌های بین‌المللی و صدها کیلومتر دور از سواحل غزه، کشتی‌های غیرنظامی صمود را توقیف کرده‌اند، فعالان را بازداشت و اغلب با خشونت با آنها برخورد کرده‌اند. تجهیزات ناوبری را نابود کرده‌اند، کمک‌ها را مصادره کرده و فعالان را به بندرهای خود منتقل و سپس اخراج کرده‌اند. این اقدامات، که بارها توسط ناظران بین‌المللی محکوم شده، نه تنها مانع رسیدن کمک به گرسنگان غزه شده، بلکه نشان‌دهنده گستاخی یک قدرت اشغالگر است که قوانین دریایی و بشردوستانه را نادیده می‌گیرد. اسرائیل با توجیه «امنیت»، عملا هر تلاشی برای شکستن انزوای تحمیلی را خفه کرده و با این کار، بر عمق فاجعه انسانی افزوده است. امروز، محاصره غزه همچنان ادامه دارد و هزاران کشته و زخمی، گواه ناکامی جامعه جهانی در برابر زور و بی‌عدالتی است. تا زمانی که قدرت‌های بزرگ همراه این محاصره و حامی جانیان اقدام‌کننده آن هستند، کاروان‌هایی چون صمود تنها یادآوری تلخ خواهند بود از اینکه در دنیای امروز، صدای عدالت هنوز به اندازه صدای اسلحه شنیده نمی‌شود. زمان آن رسیده که این سکوت شرم‌آور به دست توانمندان با صدای واقعی شکسته شود.