آگاه: باید بپذیریم که اینترنت در تاروپود زندگی ما جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است. به‌نظر باید خیلی قبل‌تر از این وقایع به سبک زندگی جدید مردم فکر می‌شد تا بسترهایی جایگزین به وجود آید چه آنکه در مدتی که اینترنت قطع شد کار اجرایی و روزانه مردم لنگ ماند و حتی بسیاری بابت بیکاری در منزل بی‌حوصله و کسل بودند.
در چنین شرایطی می‌شد از اپلیکیشن‌های داخلی و بازی‌های مجاز داخلی استفاده کرد یا حتی با بازکردن پلتفرم‌های نمایش خانگی و حتی رایگان کردن استفاده از آنها، گذراندن این ایام را برای مردم راحت‌تر کرد و تاب‌آوری جامعه را در شرایط سخت امنیتی – جنگی بالاتر برد.
بالابردن تاب‌آوری مردم به عوامل متعددی بستگی دارد: اینکه مردم اخبار مثبت بشنوند، اینکه امید به زندگی در مردم بالاتر برود، اینکه فاصله‌های اجتماعی کمتر بشود و مردم در یک فضای باز و آزاد بتوانند حرف بزنند و مستقیم از مسئولان تعریف و تمجید یا انتقاد کنند. فضایی که نیاز ضروری و مهمی است تا حداقل نسل جوان بتوانند در آن اظهار نظر کنند. نسلی که هیچ تعریف و تجربه‌ای از جنگ و فضای امنیتی حاکم بر شهر را ندارد.
اینکه بتوانیم با فضای رعب و وحشت ایجاد شده در شهر همزمان با حضور نیروهای امنیتی و میدانی در شهرها از لحاظ فرهنگی و اجتماعی و خبری و... در حوزه‌های مختلف بجنگیم، باید یاد بگیریم و یاد بدهیم که در این زمان‌ها بتوانیم از دوربین گوشی‌هایمان به نحو احسنت استفاده کنیم و فیلم و عکس‌های به موقع در راستای امیدبخشی و از بین بردن رعب و وحشت در جامعه و خانواده و فرزندان‌مان بگیریم. اتفاقی که در جنگ ۱۲ روزه هرچند به اندازه محدود اتفاق افتاد.
اینها همه به نوعی تاب‌آوری در جامعه را بالا می‌برد، همه می‌فهمیم که تنها نیستیم و شبیه یکدیگریم و در همین روزها باید کنار یکدیگر باشیم. ای کاش برای بالا بردن تاب‌آوری ملت در روزهای سخت امنیتی - جنگی سازمان‌ها و ارگان‌ها با انتشار فیلم و عکس، پیش قدم می‌شدند و با توجه به سیاست‌های سازمانی قدم جلو می‌گذاشتند. به‌جای دورکاری و در خانه ماندن یا خوابیدن و ترسیدن و ... باید در این شرایط به میدان بیایم و به یکدیگر کمک کنیم و باعث شویم هرچه سریع‌تر فضای رعب و وحشتی که دشمن ایجاد کرده از بین برود. از مهدهای کودک، مدارس، وزارتخانه‌ها، سازمان‌های فرهنگی و ... باید به درستی بهره برد.
ای کاش پلتفرم‌های نمایش خانگی در این روزها برای بالابردن تاب‌آوری مردم رایگان می‌شد. ای کاش برای مبارزه با این فضاهای رعب و هراس، اتاق فکرهایی تشکیل می‌شد یا در فضای مجازی و رسانه ملی به کودکان و نوجوانان آموزش‌های ضروری و البته آرامش‌بخش داده می‌شد و آخر اینکه، ما همه فرزندان این آب و خاکیم، می‌توانیم در شرایط بحرانی بهتر رفتار کنیم و فرهنگ‌سازی کنیم تا جامعه و فرزندان ما دچار ترس و وحشت نباشند.