آگاه: قرار دادن نام سپاه پاسداران در فهرست‌های ادعایی، فراتر از یک لجاجت سیاسی، عدول آشکار از قواعد بنیادین حقوق بین‌الملل و حاکمیت ملی کشورهاست. از منظر تحلیل علمی و ژئوپلیتیک، سپاه پاسداران طی دهه‌های اخیر، نه تنها به عنوان یک نیروی دفاعی ملی، بلکه در قامت یک بازیگر ثبات‌ساز در منطقه غرب آسیا ظاهر شده است. در حالی که بحران‌های نوظهور و تروریسم فراملی مانند داعش امنیت جمعی جهانی را به مخاطره انداخته بود، این نهاد انقلابی با اتکا به دکترین امنیت بومی، مانع فروپاشی ساختارهای سیاسی در منطقه شد. اکنون سوال کلیدی اینجاست: چگونه نهادی که سد استوار در برابر تروریسم سخت بوده، خود مورد اتهام قرار می‌گیرد؟ پاسخ را باید در پارادوکس رفتاری غرب جست‌وجو کرد. بروکسل امروز در میان دو فشار متناقض گرفتار شده است، از یک سو مدعی صلح و حقوق بشر است و از سوی دیگر، به دلیل پیوندهای استراتژیک با رژیم صهیونیستی، ناچار به تقابل با نیروهایی است که موازنه قدرت را به نفع ملت‌های منطقه تغییر داده‌اند. این اقدام علیه سپاه، در واقع تلاشی برای بازسازی پرستیژ آسیب‌دیده غرب در نبردهای میدانی منطقه است.
بر اساس آموزه‌های عقلانیت انقلابی، ما معتقدیم که اقتدار، زیربنای دیپلماسی است. تضعیف نهادهای مقتدر ملی، نه تنها کمکی به ثبات نخواهد کرد، بلکه مسیرهای گفت‌وگو را مسدود و هزینه‌های امنیتی را برای تمام بازیگران بین‌المللی افزایش می‌دهد. سپاه پاسداران، برآمده از متن اراده ملی و تجلی آیه شریفه «وَأعدّوا لَهُم مَا استَطَعتم مِن قُوَّةٍ» است. نیرویی که قدرت را نه برای سلطه‌گری، بلکه برای بازدارندگی و صیانت از صلح به کار گرفته است. در نهایت، باید تاکید کرد که حقیقت امنیت در منطقه، با بیانیه‌های سیاسی قابل کتمان نیست. اتحادیه اروپا اگر به دنبال بازیگری موثر در آینده نظم جهانی است، باید به جای دنباله‌روی از سیاست‌های شکست‌خورده واشینگتن، واقعیت‌های میدانی و اقتدار مشروع ایران را به رسمیت بشناسد. تاریخ ثابت کرده است که فشارهای ساختاری، نه تنها اراده ملت‌های مستقل را درهم نمی‌شکند، بلکه موجب انسجام بیشتر نظام و ملت در مسیر صیانت از هویت و امنیت ملی خواهد شد.