آگاه: کارشناسان می‌گویند از زمانی که افسران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا موسوم به آیس، شهرهای سراسر آمریکا را اشغال کرده‌اند، به نظر می‌رسد سیاست آمریکا وارد مرحله جدیدی شده است؛ مرحله‌ای که در آن نیروهای مسلح فدرال، محله‌های غیرنظامی را به مناطق جنگی فعال تبدیل می‌کنند. بخشی از آنچه این تغییر سیاسی را هدایت می‌کند، زیرساخت فنی قدرتمندی است؛ عملیات آیس اکنون با سیستم‌های نظارتی و هدف‌گیری سیار تسریع می‌شود، جایی که قدرتمندترین سلاح افسران می‌تواند در کف دست‌شان جای گیرد.
گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد آیس دست‌کم از دو نرم‌افزار برای هدایت سرکوب خود استفاده می‌کند. اولین مورد، نرم‌افزاری به نام الیت است؛ یک سیستم ژئوفضایی جدید که توسط شرکت تحلیل داده Palantir برای وزارت امنیت داخلی آمریکا (DHS) ساخته شده و برای استفاده در گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها طراحی شده است. براساس دفترچه راهنمای کاربر، الیت نقشه‌ای را با اهداف اخراج مهاجرین ترسیم می‌کند و بر این اساس، پرونده‌ای برای هر فرد باز می‌کند و یک امتیاز اطمینان در مورد آدرس فعلی فرد مهاجر ارائه می‌دهد. دومین نرم‌افزار Mobile Fortify نام دارد؛ نرم‌افزار تشخیص چهره‌ای که توسط شرکت بیومتریک NEC تولید شده و به افسران اجرای قوانین مهاجرتی اجازه می‌دهد هم شهروندان و هم مهاجران بدون مدرک را شناسایی کنند. گزارش شده که افسران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا و دیگر نهادهای وزارت امنیت داخلی در شهرهایی مانند مینیاپولیس و شیکاگو چهره آمریکایی‌ها را عکس‌برداری و اسکن کرده‌اند، تصاویری که با پایگاه‌های داده بیومتریک تطبیق داده می‌شود، به پرونده‌ها اضافه می‌شود و تا ۱۵ سال نگهداری می‌شود. تصادفی نیست که لیدیا پولگرین، ستون‌نویس نیویورک تایمز، در گزارش خود از تهاجم آیس به مینه‌سوتا، آن را اشغالی طراحی‌شده برای مجازات و ارعاب توصیف کرد. فناوری‌هایی که عملیات آنها را پشتیبانی می‌کنند، نشان می‌دهد آیس تا چه حد دقیقا از مسیر رژیم صهیونیستی پیروی می‌کند؛ هر دو نرم‌افزار الیت و Mobile Fortify شباهت چشمگیری به نرم‌افزارهای هدف‌گیری سیاری دارند که نظامیان صهیونیست طی دهه گذشته در زرادخانه خود ادغام کرده‌اند.
از زمان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، رژیم صهیونیستی روابط نزدیکی با نهادهای اجرای قوانین مهاجرتی آمریکا از طریق هیات‌های مشترک، آموزش‌ها و تبادل فناوری برقرار کرده است؛ همه اینها به انتقال روش‌های به‌اصطلاح ضدتروریسم صهیونیستی به دست آیس کمک کرد. اما وزارت امنیت داخلی آمریکا تنها در دوره نخست ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ شروع به آزمایش، داده‌کاوی و نظارت الگوریتمی روی مهاجرین کرد، روش‌هایی که به‌طور عمده توسط آژانس‌های اطلاعاتی رژیم صهیونیستی ابداع شده بودند. این اتفاق درست زمانی رخ داد که نیروهای صهیونیست در حال خودکارسازی تاکتیک‌های نظارتی و هدف‌گیری خود در سراسر فلسطین بودند.
گیلاد اردان، وزیر امنیت عمومی رژیم صهیونیستی در اولین فروم بین‌المللی امنیت داخلی رژیم صهیونیستی در قدس اشغالی در سال ۲۰۱۸، با حضور تعدادی از مقام‌های منصوب ترامپ، با افتخار اعلام کرد که نظامیان صهیونیست برای نخستین‌بار از ابزارهای پیشرفته هوش وب و الگوریتم‌ها برای یافتن تروریست‌های بالقوه استفاده می‌کنند. او به خبرنگاران گفت که تجربه رژیم صهیونیستی می‌تواند به کشورها در مقابله با این نوع مشکل کمک کند. ابزارهای پیشرفته مورد اشاره اردان بخشی از مجموعه رو به رشد سیستم‌های نظارت الگوریتمی بودند که ابتدا در کرانه باختری و سپس در غزه به کار گرفته شدند. بر این اساس، تا اواخر دهه ۲۰۱۰، واحدهای اطلاعاتی رژیم صهیونیستی شبکه گسترده‌ای از فناوری‌های نظارتی برای ترور هدفمند مردم فلسطین ایجاد کردند. در همین راستا، دوربین‌های مداربسته و اسکنرهای پلاک خودرو در سراسر کرانه باختری گسترش یافتند؛ همچنین الگوریتم‌ها محتوای سکوهای شبکه‌های اجتماعی و نرم‌افزارهای پیام‌رسان را جمع‌آوری می‌کردند و در سال‌های اخیر، همان‌طور که برخی رسانه‌های صهیونیستی فاش کردند ارتش رژیم صهیونیستی شروع به ذخیره میلیون‌ها تماس و پیامک ارسالی از سرزمین‌های اشغالی فلسطینی در سرورهای ابری مایکروسافت کرد. این گنجینه عظیم داده‌های نظارتی به ارتش اشغالگر امکان داده تا نیروهای رزمی گشتی در شهرهای فلسطینی را با سیستم‌های پلیسی الگوریتمی نفوذکننده مجهز کند.
یکی از این نرم افزارهای مرتبط با ترور هدفمند فلسطینیان توسط اشغالگران اسرائیلی، Blue Wolf نام دارد؛ نرم‌افزاری که به نظامیان صهیونیست اجازه می‌دهد با عکس‌برداری از چهره یا اسکن کارت شناسایی به اطلاعات زندگی‌نامه‌ای غیرنظامیان دسترسی پیدا کنند. این نرم‌افزار در کنار جزئیاتی مانند آدرس، سابقه شغلی و محل سکونت، اطلاعاتی از تماس‌های تلفنی، پیامک‌ها، شبکه‌های اجتماعی و دیگر منابع نظارتی را تحلیل می‌کند تا یک رتبه امنیتی تولید کند؛ تخمینی از احتمال انجام حمله توسط فرد، در مقیاس یک تا ۱۰.
با گذشت زمان، همکاری میان واحدهای اطلاعاتی رژیم صهیونیستی با شرکت‌های فناوری و دولت آمریکا عمیق‌تر شده است. شرکت آمریکایی Palantir در سال ۲۰۱۵ دفتری در تل‌آویو افتتاح کرده و قراردادهایی با کابینه رژیم صهیونیستی منعقد کرد. کهنه‌سربازان واحدهای اطلاعاتی رژیم اشغالگر شرکت‌های نظارتی مانند Paragon و Cellebrite را تاسیس کردند که فناوری جاسوسی سطح نظامی را به آمریکا فروخته‌اند.
ده‌ها سال است که آژانس‌های اجرای قانون ملی و محلی آمریکا افسرانی را به اراضی اشغالی می‌فرستند تا تاکتیک‌های جدید پلیسی و به‌اصطلاح ضدتروریسم را بیاموزند؛ تاکتیک‌هایی که برخی شرکت‌کنندگان گفتند بیش از حد خشن و ناقض حقوق بشر هستند؛ مانند نظارت بر ارتباطات مخابراتی و جمع‌آوری محتوای اینترنتی برای تصمیم‌گیری در مورد بازداشت مهاجرین، استخراج سوابق پزشکی و داده‌های مکانی برای ردیابی مهاجرین، عکس‌برداری از غیرنظامیان در خیابان برای تعیین اینکه آیا باید بازجویی شوند و تیراندازی به آنها بدون مجازات.
دولت آمریکا روزبه‌روز بیشتر روش‌های نظارتی و هدف‌گیری رژیم صهیونیستی را تقلید کرد و آیس یعنی اداره مهاجرت آمریکا اکنون بیش از پیش مانند یک واحد نظامی عمل می‌کند تا یک نهاد اجرای قوانین مهاجرتی. در سال‌های اخیر، اداره مهاجرت و گمرک آمریکا با دلالان داده قرارداد منعقد کرده تا آنها اطلاعات را از ادارات وسایل نقلیه موتوری، نرم‌افزارهای شبکه‌های اجتماعی و گذرگاه‌های مرزی جمع‌آوری کرده و پایگاه‌های داده غیرقانونی رفتار انسانی ایجاد کنند. علاوه بر تاریخچه سفر افراد، پیشینه حرفه‌ای و روابط خانوادگی، این داده‌ها شامل تاریخچه‌های سفر ثبت‌شده از طریق شبکه‌های مخفیانه اسکنرهای پلاک و دوربین‌های تشخیص چهره نیز می‌شود. برای درک شدیدترین پیامدهای فناوری نظارت مبتنی بر هوش مصنوعی در دست بازیگران نظامی خودسر، کافی است رفتار رژیم صهیونیستی را در غزه طی دو سال گذشته مشاهده کنیم. نه تنها عوامل اطلاعاتی و خلبانان نیروی هوایی به پایگاه‌های داده هدف‌گیری تولیدشده توسط الگوریتم هوش مصنوعی تکیه کردند تا حملات هوایی را هدایت کنند، بلکه در زمین، ابر عملیات ارتش رژیم صهیونیستی به این معنا بود که نیروهای رزمی اسرائیلی می‌توانستند به بسیاری از همان داده‌ها در زمان واقعی دسترسی داشته باشند. سربازان اشغالگر ساختمان‌ها را برای انفجار روی نقشه‌های عملیاتی مشخص می‌کردند و غیرنظامیان را برای بازداشت یا کشتار، با استفاده از سیستم‌های تشخیص چهره شناسایی می‌کردند؛ همه اینها از طریق تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند در دست اشغالگران قابل دسترسی بود.