آگاه: هم‌اکنون ردیابی بیماری لثه نیازمند مراجعه به دندانپزشک و معاینه فیزیک است. بیشتر اوقات نیز مشکلات پس از آغاز آسیب به بافت رصد می‌شود. در همین راستا محققان دانشگاه تگزاس A&M یک حسگر زیستی چسبنده به بافت ابداع کرده‌اند که نشانگرهای التهاب در دهان را با دقت مولکولی ردیابی می‌کند.
دکتر چنگلین وو، استاد مهندسی شهرسازی و محیط زیست یک حسگر چندلایه ساخته و آزمایش کرده که می‌تواند در محیط مرطوب دهان کار کند و در حالی که کاربر حرف می‌زند و غذا می‌خورد، همچنان به بافت بچسبد.
لایه حسگر مخصوص وصله پروتئین TNF-آلفا را هدف می‌گیرد که یک نشانگر زیستی برای التهاب است. لایه حسگر گرافن MXene می‌تواند پروب‌های خاصی را پیوند دهد که فقط پروتئین‌ها را هدف می‌گیرند. این لایه قابلیت رسانایی دارد و هنگامی‌که مولکول‌هایی مانند پروتئین‌های هدف گرفته شده، پیوند برقرار می‌کنند، میزان تغییر بار اندازه‌گیری می‌شود. این امر ردیابی حساس در سطح فمتوگرام به ازای هر میلیمتر را ممکن می‌کند.
وو در این باره می‌گوید: برای درک این مقیاس باید گفت یک بیمار مبتلا به عفونت ویروسی ممکن است علائمی را در ۱۰ میلیون یا یک میلیارد کپی ویروس در هر میلی‌لیتر نشان دهد. حسگر ما می‌تواند ۱۰۰ تا ۱۵۰ کپی در هر میلی‌لیتر را تشخیص دهد. دستیابی به این حساسیت می‌تواند 
چالش برانگیز باشد، به خصوص اگر نشانگرهای زیستی ناخواسته نیز شناسایی شوند. با این حال، لایه‌های بیرونی به بهبود گزینش‌پذیری وصله کمک می‌کنند.