آگاه: برای مثال در برخی فرهنگ‌ها نشان دادن احساسات شدید مانند گریه کردن با صدای بلند مناسب نیست، در حالی که در برخی دیگر این کار به طور گسترده پذیرفته شده است.
از طرفی هم برخی نشانه‌های پریشانی ممکن است چندان آشکار نباشند. در ادامه برخی نشانه‌های پریشانی در کودکان بین هفت تا ۱۲ ساله آورده شده است. کودکان مختلف نشانه‌های متفاوتی از پریشانی را نشان می‌دهند. بسیاری از این واکنش‌ها فقط برای مدت کوتاهی ادامه دارند و واکنش‌های طبیعی به رویدادهای استرس‌زا هستند. اگر این واکنش‌ها برای مدت طولانی ادامه یابند، کودک ممکن است به حمایت تخصصی نیاز داشته باشد.
 گوشه‌گیر شدن
 نگرانی مکرر در مورد دیگران که تحت تاثیر قرار گرفته‌اند.
 تغییر در الگوهای خواب و غذا خوردن
 ترس فزاینده
 تحریک‌پذیری بیشتر
 پرخاشگری مکرر
 بی‌قراری
 حافظه و تمرکز ضعیف
 علائم جسمی/ روان‌تنی
 صحبت مکرر در مورد رویدادها
 احساس گناه یا سرزنش خود
برای بررسی‌های احساسی باید به صورت مستقیم یا غیرمستقیم از کودکان بپرسید که «حالشان چطور است». یک روش بررسی این است که از فرزندتان بخواهید یک نقاشی بکشد یا رنگ‌آمیزی کند. از او بخواهید در مورد تصویر، چیزی که کشیده یا مثلا چرا از یک رنگ خاص استفاده کرده، بیشتر برای‌تان توضیح دهد. این ممکن است به برخی کودکان کمک کند تا در مورد احساسات‌شان صحبت کنند.