آگاه: این رویداد با عرضه ۱۰۰ اثر مدرن و سنتی و فروش ۹۶ عدد آنها، رقم بی‌سابقه ۴۶۴ میلیارد و ۲۶۶ میلیون تومان را بر پیشانی اقتصاد هنر ایران ثبت کرد؛ شبی شگفتی‌ساز که پاسخی قاطع به تردیدهای پیشین درباره افول بازارهای فرهنگی داد و پویایی درون‌زای هنرهای تجسمی را به رخ کشید. 
این دوره از حراج در حالی در هتل پارسیان آزادی برگزار شد که پیش‌بینی‌های اولیه کارشناسان تحت تاثیر شرایط عمومی اقتصاد، بسیار محتاطانه بود. با این حال، حضور فعال ۶۳ خریدار که هشت تن از آنها برای نخستین بار به این بازار قدم می‌گذاشتند، جریان سرمایه‌های جدید به عرصه هنر را تایید کرد؛ به طوری که در نهایت ۶۴ درصد آثار ارائه شده با قیمت‌های میلیاردی چکش خوردند و تنها چهار اثر از دستیابی به خریدار بازماندند. 
در این ماراتن اقتصادی، مجموعه‌ای متنوع شامل ۷۴ نقاشی، ۱۴ تابلو خوشنویسی، ۶ مجسمه و ۶ قالی تصویری به رقابت گذاشته شد. نقطه عطف بیست‌وپنجمین حراج تهران، عبور ۶ اثر از مرز ۲۵ میلیارد تومان بود که سقف رکوردهای پیشین این رویداد را به‌طور کامل جابه‌جا کرد. 
صدرنشین این دوره، تابلوی «افق رفیع» سهراب سپهری بود که با احتساب ۱۰ درصد حق حراج، به رقم چشمگیر ۴۲ میلیارد و ۳۵۰ میلیون تومان دست یافت. تابلوی دولته‌ای «محبت» اثر محمد احصایی با ۳۶ میلیارد و ۸۵۰ میلیون تومان و اثری بدون عنوان از پرویز کلانتری با ۲۷ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان، به ترتیب در رتبه‌های دوم و سوم گران‌ترین آثار چکش خورده ایستادند. همچنین آثاری از ابوالقاسم سعیدی (۲۶.۹۵ میلیارد)، آیدین آغداشلو (۲۵.۸۵ میلیارد) و مجسمه «گوش ون‌گوگ» پرویز تناولی (۲۵.۳ میلیارد) در رده‌های بعدی این صدرنشینی قرار گرفتند. در بخش نگارگری و هنر سنتی نیز دو اثر از استاد محمود فرشچیان با ثبت مبالغ ۱۵.۶ و ۱۳.۴ میلیارد تومانی، درخشش ویژه‌ای داشتند.
 تحلیل آماری خروجی حراج، نشان‌دهنده توزیع متوازن خریداران در سطوح مختلف قیمتی است؛ چرا که علاوه بر آثار صدرنشین، ۲۰ اثر بین پنج تا ۱۰ میلیارد تومان، ۳۶ اثر بین یک تا پنج میلیارد تومان و ۳۲ اثر در رده زیر یک میلیارد تومان چکش خوردند. مقایسه کارنامه این دوره با ادوار گذشته، سرعت رشد این مارکت را عیان‌تر می‌کند. 
حراج تهران که در نخستین گام خود در خرداد ۱۳۹۱ کل فروش دو میلیارد و ۱۵۰ میلیون تومانی را تجربه کرده بود و در دوره بیست‌وچهارم (مهر ۱۴۰۴) به رقم ۱۴۷ میلیارد تومان رسیده بود، اکنون با جهشی بیش از سه برابری نسبت به دوره پیشین، افق جدیدی را پیش ‌روی سرمایه‌گذاری در فرهنگ و هنر ایران ترسیم کرده است.