جهش بی‌سابقه در بازار آثار تجسمی کشور

رکوردشکنی حراج بیست‌وپنجم فروش ۴۶۴ میلیارد تومانی

در بحبوحه چالش‌های اقتصادی و جنگ در کشور، تالار بیست‌وپنجمین حراج تهران شامگاه جمعه شاهد فروشی خیره‌کننده و جابه‌جایی مرزهای مالی در مارکت هنر ایران بود. 

«هامون» نماینده فراموش شده مردم

دهه‌های ۷۰ و ۸۰ را می‌شود دوران پیوند ملموس سینمای ایران با متن جامعه و مسائل عینی آن دانست. در این دو دهه، سینمای اجتماعی و کمدی آینه‌ای برای بازنمایی تغییرات هویتی، مناسبات طبقاتی و تنش‌های ناشی از مدرن شدن جامعه بود. این پیوند بیش از هر چیز خود را در پرسونای بازیگرانی نشان می‌داد که لنگرگاه عاطفی و هویتی سینما در آن دوران بودند. خسرو شکیبایی از نمادهای شاخص این نسل بود؛ هنرمندی که پیش از ورود به سینما، رنج زیست واقعی در اعماق جامعه را در مشاغلی چون خیاطی، آسانسورسازی و کارگری تجربه کرده بود و کار روی صحنه تئاتر را با نام مستعار «محمود سیاه» در لاله‌زار آغاز کرد. این تجربه زیسته، بازی شکیبایی را به نمادی از انسان درگیر در بحران‌های دوران گذار تبدیل کرد.

مقابله برای بازپس‌گیری حق استراحت و تفکر

در قرن بیست‌ویکم، ماهیت کار و فعالیت بشری دستخوش دگردیسی بنیادینی شده است که مرزهای میان خودشکوفایی و خودویرانگری را به شکلی بی‌سابقه محو کرده است. این پدیده در ادبیات جهانی تحت عنوان فرهنگ تکاپوی مفرط یا فرهنگ همیشه مشغول بودن (Hustle Culture) شناخته می‌شود و در پیوند با بهره‌وری سمی (Toxic Productivity)، جوامع معاصر را به سمتی سوق داده که بیونگ چول هان، فیلسوف و نظریه‌پرداز فرهنگی کره‌ای-آلمانی، آن را جامعه خستگی می‌نامد.

به بهانه تولد نیما یوشیج؛ پدر شعر نو

شاعری که جهان را طور دیگری می‌دید

۲۱ آبان سال ۱۲۷۶ یعنی ۱۲۸ سال پیش، پسر بچه‌ای در روستای یوش چشم به جهان باز کرد که بعدها به او لقب پدر شعر نو را دادند. امروز تولد ۱۲۸ سالگی علی اسفندیاری ملقب به نیما یوشیج است. کسی که باب جدیدی از شعر و شاعری را در زبان و ادبیات فارسی باز کرد.