آگاه: طی حدود هشت ماه اخیر که از کودتای آمریکایی در ونزوئلا و ربایش نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور قانونی این کشور می‌گذرد، نفت ونزوئلا به تصاحب و اشغال آمریکایی‌ها درآمده و وضعیت مردم ونزوئلا به لحاظ مالی و معیشتی، اسف‌بار شده است. محمدعلی شفیعی، کارشناس مطالعات آمریکا در همین زمینه معتقد است که ونزوئلا هنوز تحریم است و یک دلار از پول فروش نفت ونزوئلا به این کشور برنمی‌گردد. آمریکا یک صندوق مثل عراق برای ونزوئلا ایجاد کرده و کل پول فروش نفت این کشور را به این صندوق می‌ریزد و آمریکا برای آن تصمیم می‌گیرد. ارزش پول ملی ونزوئلا هر روز در حال کاهش است چون بازارهای مالی فهمیده‌اند پول فروش نفت این کشور دیگر به ونزوئلا باز نخواهد گشت.
حجت‌الله سلطانی، سفیر سابق ایران در ونزوئلا نیز می‌گوید: ونزوئلا در ۶ ماهه اول امسال چیزی در حدود ۱۳ میلیارد دلار نفت فروخته که همه آن به یک حسابی در وزارت خزانه‌داری آمریکا واریز شده و واشنگتن فقط ۳۰۰ میلیون دلار آن را به دولت ونزوئلا داده است. دولت ونزوئلا حق استفاده از منابع نفتی این کشور را ندارد. طبق شاخص‌های اقتصادی، مردم ونزوئلا بعد از ربایش مادورو فقیرتر شده‌اند.

استعمار از راه دور
آنچه در ونزوئلا تحت لوای تغییر رژیم رخ داد، نه یک کنش سیاسی، که یک آدم‌ربایی ژئوپلیتیک بود؛ واشنگتن با جایگزین کردن مهره‌های دست‌نشانده، نفت این کشور را از یک دارایی ملی به غنایم جنگی پنهان تبدیل کرده و با مدیریت درآمدهای نفتی در خزانه‌داری خود، عملا نسخه مدرنی از استعمار از راه دور را پیاده‌سازی کرده است.
ونزوئلا اکنون به آزمایشگاه بی‌رحمانه تروریسم اقتصادی و سیاسی تبدیل شده است؛ جایی که آمریکا با گروگان گرفتن شریان‌های حیاتی نفت، نه تنها حاکمیت سیاسی را ذبح کرده، بلکه با خشکاندن درآمدهای ارزی و ایجاد فروپاشی عمده در ارزش پول ملی، معیشت ملت ونزوئلا را ابزاری برای تحمیل اراده استکباری خود ساخته است. سیاست آمریکا در ونزوئلا، مصداق عینی آپارتاید مالی است؛ با ایجاد صندوق‌های تحت نظارت خزانه‌داری، واشنگتن دولت ونزوئلا را به تماشاچی تاراج منابع خویش بدل کرده است. این وضعیت، مهر تاییدی است بر اینکه در قاموس امپریالیسم، امنیت انرژی غرب، مشروعیتی بالاتر از حق تعیین سرنوشت ملت‌ها دارد.
وقتی درآمدهای ملی یک کشور، پیش از رسیدن به دست مردمانش، در حساب‌های بانکی متعرض غربی بلوکه می‌شود، دیگر سخن گفتن از دموکراسی و حقوق بشر جز فریبی برای تطهیر یک سرقت سیستماتیک نیست؛ تجربه ونزوئلا نشان داد که آمریکا برای تسخیر سفره‌های مردم، از هیچ الگوی ضد انسانی دریغ نمی‌کند.
سناریوی ونزوئلا، پرده‌برداری از چهره کریه کودتای نرم است؛ جایی که ربایش رئیس‌جمهور قانونی، تنها مقدمه‌ای برای بلعیدن ثروت‌های زیرزمینی بود. واشنگتن با بازگرداندن قطره‌چکانی دارایی‌های نفتی، ملت ونزوئلا را به اسارت اقتصادی خویش درآورده و این نفت غارت‌شده، اکنون هزینه بقای سلطه‌طلبی آمریکا در منطقه را تامین می‌کند. اقدام واشنگتن در ونزوئلا نه یک بحران داخلی، که یک جنایت علیه بشریت در پوشش دیپلماسی است؛ غصب درآمدهای فروش نفت و محدود کردن دولت ونزوئلا به دریافت سهمی ناچیز، نشان می‌دهد که هدف نهایی امپریالیسم، نه بهبود اوضاع مردم، بلکه به زانو درآوردن یک ملت مستقل از طریق گرسنگی تحمیلی و فروپاشی ساختار مالی است.

روایت رسانه آمریکایی از غارتگری واشنگتن در ونزوئلا
روزنامه آمریکایی فایننشال‌تایمز چندی پیش نوشت آمریکا پس از بازداشت نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا در ماه ژانویه و روی کار آوردن دلسی رودریگس به عنوان رئیس‌جمهور موقت این کشور، کنترل صادرات نفت ونزوئلا را در دست گرفت و بخشی از تحریم‌ها را نیز تعلیق کرد. درآمدهای نفتی حدود یک‌چهارم تولید ناخالص داخلی ونزوئلا را تشکیل می‌دهد و انتظار می‌رفت کاهش تحریم‌ها اقتصاد بحران‌زده این کشور را تقویت کند، اما اقتصاددانان می‌گویند ۶ ماه پس از در اختیار گرفتن این منابع توسط واشنگتن، نشانه‌های بهبود اقتصادی محدود بوده و این موضوع می‌تواند بیانگر آن باشد که همه درآمدهای نفتی به کاراکاس منتقل نشده است.
به نوشته این روزنامه، دولت آمریکا روایت‌های متفاوتی درباره این منابع ارائه کرده است؛ از توصیف نقش خود به عنوان امین نگه دارنده در فرمان اجرایی اولیه تا اظهارات دونالد ترامپ که گفته بود آمریکا از نفت ونزوئلا پول زیادی به دست می‌آورد. همین موضوع باعث شده قانونگذاران هر دو حزب آمریکا خواستار شفاف‌سازی درباره محل نگهداری و نحوه تخصیص این درآمدها شوند.
خواکین کاسترو، عضو دموکرات کنگره آمریکا نیز با انتقاد از دولت ترامپ مدعی شد میلیاردها دلار درآمد نفتی ونزوئلا بدون شفافیت و سازوکارهای نظارتی در اختیار دولت آمریکا قرار گرفته است. فایننشال تایمز با استناد به داده‌های شرکت کپلر و برآوردهای قیمتی موسسه آرگوس مدیا اعلام کرد ارزش محموله‌های نفتی قابل محاسبه حدود ۱۱ میلیارد دلار بوده و با احتساب سایر صادرات، مجموع درآمدها از ۱۳ میلیارد دلار فراتر می‌رود. با این حال، وب‌سایت دولت ونزوئلا برای ثبت این درآمدها تنها یک انتقال ۳۰۰ میلیون دلاری در ماه مارس را نشان می‌دهد.
در نشست اخیر کنگره، ماریا الویرا سالازار، نماینده جمهوری‌خواه فلوریدا نیز خواستار انتشار عمومی گزارش‌های مربوط به این منابع شد و بر ضرورت شفافیت در نحوه هزینه‌کرد آنها تاکید کرد. اهمیت این منابع پس از زمین‌لرزه‌های ویرانگر ۲۴ ژوئن افزایش یافته است؛ رخدادی که سازمان ملل خسارت آن به ساختمان‌ها و زیرساخت‌های ونزوئلا را حدود ۳۷ میلیارد دلار برآورد کرده است.
ترامپ پیشتر گفته بود درآمدهای نفتی تحت کنترل او خواهد بود، هرچند فرمان اجرایی اولیه تاکید داشت این منابع متعلق به دولت ونزوئلا است و آمریکا آنها را به صورت امانی نگهداری می‌کند. وزارت انرژی آمریکا نیز اعلام کرده است این منابع به نفع مردم آمریکا و ونزوئلا هزینه خواهد شد. ترامپ همچنین مدعی شد واشنگتن هزینه عملیات نظامی در ونزوئلا را ۲۸ برابر از محل درآمدهای نفتی جبران کرده است.
مایکل کوزاک از مقام‌های وزارت خارجه آمریکا نیز پیشتر گفته بود حدود سه میلیارد دلار از درآمدهای نفتی به ونزوئلا منتقل شده و وعده انتشار گزارش‌های فصلی را داده بود، اما اعضای دموکرات کمیته روابط خارجی کنگره می‌گویند تاکنون گزارشی دریافت نکرده‌اند. وی اخیرا نیز اعلام کرد دولت ونزوئلا برای دسترسی به این منابع باید از آمریکا مجوز دریافت کند. در همین حال، فرانسیسکو رودریگس، اقتصاددان ونزوئلایی اعلام کرد رشد اقتصادی دو درصدی این کشور در سه‌ماهه نخست سال پایین‌ترین نرخ در نزدیک به پنج سال گذشته بوده و انتقال‌ نیافتن کامل درآمدهای نفتی می‌تواند یکی از دلایل آن باشد.
فایننشال تایمز در پایان یادآور شد آمریکا تاکنون ۳۸۶ میلیون دلار کمک برای امدادرسانی پس از زمین‌لرزه در اختیار ونزوئلا قرار داده و اعلام کرده بخشی از درآمدهای نفتی نیز برای بازسازی اختصاص خواهد یافت، اما رقم دقیق آن مشخص نیست. این روزنامه تاکید کرد برآورد ۱۳ میلیارد دلاری تنها شامل درآمدهای نفتی است و درآمدهای حاصل از صادرات مواد معدنی ونزوئلا در این محاسبات لحاظ نشده است.