آگاه: امروز بیش از هر زمان دیگری، دستیابی به یک صلح پایدار نیازمند ترکیب هوشمندانه قدرت، مقاومت و دیپلماسی است. باید از دستاوردهای مهمی که در میدان به دست آمده صیانت کنیم و آنها را به پشتوانه‌ای برای تحقق حقوق و منافع ملی در عرصه سیاسی و دیپلماتیک تبدیل سازیم. به نظر می‌رسد پیروزی ملت ایران نزدیک است، اما تحقق این پیروزی نیازمند حفظ اراده ملی، پایمردی، انسجام داخلی و هوشیاری در برابر تحرکات دشمن است. نباید هیچ نقطه ضعفی را در محاسبات راهبردی خود به حریف نشان دهیم و باید با حفظ اقتدار و وحدت ملی، مسیر دفاع از حقوق ملت ایران و دستیابی به یک پایان عزتمندانه را دنبال کنیم.
ایران هیچگاه آغازگر هیچ جنگی نبوده و در عین حال از مسیر مذاکره نیز خارج نشده است. ما حتی به تفاهم هم دست یافتیم و با حسن نیت، میانجی‌گری پاکستان و دولت‌های منطقه را پذیرفتیم، اما این طرف آمریکایی بود که تعهدات خود را نقض کرد و روند را برهم زد. در واقع، بررسی رفتار تاریخی آمریکا نشان می‌دهد که این کشور باور عمیقی به اصول مذاکره صادقانه ندارد. با این وجود، تداوم مسیر مذاکرات، مشروط بر واقع‌بینی، انسجام داخلی و شناخت دقیق از رفتار طرف مقابل، می‌تواند به عنوان یکی از ابزارهای هوشمندانه برای مدیریت صحنه و تامین منافع ملی موثر واقع شود. موفقیت در این مسیر به عوامل متعددی بستگی دارد که مهم‌ترین آن، اراده واقعی آمریکایی‌ها برای پایبندی به تعهدات و ایفای نقش سازنده توسط میانجی‌ها است.
در شرایطی که کشور با تهدیدها و فشارهای مختلف روبه‌رو است، انسجام ملی یک موضوع جناحی نیست؛ یک ضرورت امنیت ملی است. البته وحدت ملی به معنای یکسان بودن همه دیدگاه‌ها نیست. جامعه زنده، جامعه‌ای است که در آن نقد و اختلاف ‌نظر وجود داشته باشد. مسئله این است که اختلاف سیاسی نباید به شکاف ملی تبدیل شود. اما  امروز بیش از هر زمان دیگری باید میان رقابت سیاسی و منافع ملی مرزبندی کنیم. همه گروه‌ها، چه موافق دولت باشند و چه منتقد آن، می‌توانند اختلاف‌ نظر داشته باشند، اما در موضوعاتی مثل حفظ تمامیت ارضی، امنیت کشور، منافع ملی و آینده ایران باید اشتراک و همبستگی وجود داشته باشد. این معنا در همه پیام‌های اخیر رهبر انقلاب مورد تاکید بوده است. در نهایت باید تاکید کرد که مذاکره زمانی نتیجه‌بخش است که همزمان با تقویت توان داخلی، افزایش قدرت بازدارندگی و حفظ اهرم‌های فشار در میدان پیش برود. این ترکیب باعث می‌شود تا طرف مقابل متوجه شود که هزینه بدعهدی و فرار از توافق، بسیار بالاتر از پایبندی به آن است.