آگاه: ۹ اسفند ۱۴۰۴ هیچگاه از ذهن ایرانیان پاک نمی‌شود. مگر ۱۴ خرداد ۶۸ فراموش شد؟ رهبر انقلاب توسط شنیع‌ترین افراد به شهادت رسید اما برگی از درخت، زمین نیفتاد. قائد شهید چه خوب مردم را می‌شناخت و با اطمینان راسخ از بعث آنها در دفاع از کشورشان سخن گفته بودند.
حضرت آیت‌الله العظمی شهید سیدعلی خامنه‌ای در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ پس از شکست کودتای آمریکایی-صهیونی در دی با حضور مردم و حدود یک ‌ماه قبل از شهادت خود فرمودند: «به توفیق الهی اگر چنانچه حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد.» پس از آغاز تهاجم وحشیانه دشمن آمریکایی- صهیونی در تاریخ ۹ اسفند مردم ایران در حمایت از نظام اسلامی به خیابان‌ها آمدند و تبلوری از بعثت الهی را به نمایش گذاشتند و این حضور همچنان ادامه دارد.
در همین رابطه، شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی پنجم شهریور در اطلاعیه‌ای آورده بود: «در شرایطی که جنگ‌های نوین، ادراک عمومی، اعتماد اجتماعی، انسجام هویتی و توان تصمیم‌گیری جامعه را به عرصه منازعه تبدیل کرده‌اند، استمرار حضور اجتماعی ملت سلحشور ایران به‌مثابه یکی از نشانه‌های تاب‌آوری اجتماعی و ظرفیت جامعه برای حفظ پیوستگی در شرایط بحران بهت و حیرت جهانیان را برانگیخته است. قریب به ۶ ماه حضور بی‌وقفه در میدان در چنین شرایطی به عرصه بازنمایی هویت جمعی، بازتولید همبستگی و تبدیل تجربه‌های فردی پراکنده به ادراک مشترک از وضعیت ملی بدل شده و در این فرآیند، خاطره تاریخی، باورهای دینی، تجربه مشترک تهدید و احساس تعلق به سرنوشت واحد، در «میدان نمادین» به یکدیگر پیوند خورده است.»
به هر حال، وقتی صحبت از تجمعات شبانه می‌شود، ما دیگر با یک رویداد سیاسی عادی روبه‌رو نیستیم، با یک پدیده اجتماعی-سیاسی در ابعاد ملی طرف هستیم. پس از شهادت حضرت آیت‌الله خامنه‌ای (ره)، جامعه ایرانی دچار شوک شد و باید سریع و به هنگام از شوک خارج می‌شد. بهترین تصمیم حضور ولی‌نعمتان انقلاب در خیابان‌ها بود.
محمدباقر قالیباف ۱۰ مرداد در نشست شورای هماهنگی مجلس روایتی از چگونگی شکل‌گیری جبهه‌ای به نام خیابان ارائه کرد و آغاز این روند را از اولین ساعات بعد از قطعی شدن شهادت رهبر شهید انقلاب دانست و گفت: «بلافاصله پیگیر کارها شدیم. تلاش کردیم سران قوا را دور هم جمع کنیم و خدا رحمت کند شهید لاریجانی را. همه تلاش کردیم که هماهنگی‌های لازم انجام شود و در نهایت حدود ساعت هشت شب جلسه تشکیل شد.»
رئیس مجلس سپس با بیان اینکه «در آن جلسه درباره زمان اعلام خبر شهادت تصمیم‌گیری کردیم و جمع‌بندی این بود که ساعت هشت صبح روز بعد، خبر را اعلام کنیم، اما حدود ساعت دوازده‌ونیم شب، رسانه‌های خارج از کشور خبر شهادت را منتشر کردند»، یادآور شد: «در آن شرایط دیگر دسترسی به همه دوستان ممکن نبود. حدود ساعت یک یا یک‌ونیم بامداد، من و آقای لاریجانی دوباره با هم ارتباط برقرار کردیم... اعضای مجمع و شورای مربوطه باید از سحر برای انجام هماهنگی‌ها و رأی‌گیری‌های لازم در دسترس قرار می‌گرفتند تا روند قانونی طی شود و تا ساعت هشت صبح، هم خبر شهادت اعلام شود و هم ساختار جدید رسمیت پیدا کند. اما وقتی شرایط را ارزیابی کردیم، دیدیم اگر با همان برنامه قبلی پیش برویم، نمی‌شود و در نهایت، من و شهید لاریجانی تصمیم گرفتیم همان سحرگاه و در زمانی که مردم بر سر سفره سحری بودند، خبر را اعلام کنیم و از مردم بخواهیم به خیابان‌ها بیایند.»
حضور مردم در همان روزهای نخست که ایران عزادار بود، «ضدضربه» خوبی به مانیفست و برنامه‌های دشمن وارد کرد. مردم می‌گفتند: «ما با شهادت آقایمان شوکه شدیم، اما متلاطم نشدیم.» بنابراین سریع پیام از اقصی نقاط کشور به واشنگتن و تل‌آویو مخابره شد؛ ساختار سیاسی در جمهوری اسلامی نه تنها 
فرو نپاشید بلکه با حضور مردم مستحکم‌تر شد و آیت‌الله سیدمجتبی حسینی‌خامنه‌ای هم با رای بالای خبرگانی‌ها، هدایت نظام را برعهده گرفتند. در همین گذار باید گفت: «گر پدر نیست، نشان پدری هست هنوز.»
مردم به خیابان‌ها می‌آمدند و در تجدید پیمان با رهبر و مقتدای شان تاکید می‌کردند: «ما همانند گذشته در تبعیت کامل از رهبرمان پیش خواهیم رفت؛ از این رو کنشگری مردم مبعوث‌شده هرگونه تلاش دشمن برای ایجاد «شک» در مشروعیت رهبری جدید را در نطفه خفه کرد. برهمین اساس،  تجمعات شبانه از آن دوره تا به امروز نقشه زیبایی از اتحاد مقدس ایرانیان زیر پرچم سه‌رنگ و زیبای کشورمان را نمایش می‌دهد. نمی‌توان منکر شد، ملت ما داغ سنگینی دیده اما نبود رهبر شهید نه تنها ملت را در طول مسیر متوقف نکرد، بلکه متحدتر کرد و حضور آنان هزینه هرگونه عملیات بعدی از سوی دشمن، به دلیل «اتحاد مردم» را بالا می‌برد.
حال که مردم در خیابان، نیروهای مسلح در میدان و کارگزاران در خدمت‌رسانی مشغول انجام وظیفه هستند باید یک پرسش اساسی طرح کرد: «راهکارهای بهینه‌سازی و تقویت تجمعات شبانه مردمی چیست؟» اگر بخواهیم این تجمعات را از حالت «واکنشی» به حالت «پیش‌رونده» ـ برای پیشبرد اهداف‌مان ـ تبدیل کنیم، باید حداقل چهار نکته اساسی در نظر گرفته شود.
الف) تجمعات برای آن برگزار می‌شود که بگوییم ما ایرانی‌ها همچنان پای کار کشورمان هستیم. زهی خیال باطل که گمان کنید سرزمین کهن و مادری‌مان تجزیه می‌شود. هرچند مردم از روز نخست با اشک و اندوه خود را به میادین شهرها می‌رسانند تا بگویند پرچم برافراشته است، اما برای تقویت تجمعات مردمی باید یک اصل در نظر گرفته شود؛  هر تجمع باید «هدف عملیاتی» داشته باشد. به عنوان نمونه، روی اصول و آرمان‌ها و ارزش‌های انقلاب دقیق متمرکز شوند. مصداق می‌آوریم. حمایت از فلسطین از دیدگاه امامین (امام فقید و امام شهید) برای مردم تبیین شود یا برای تقابل با جنگ رسانه‌ای دشمن باید چه کرد؟ نقش مردم و مسئولان چیست؟ مثال‌هایی از این جنس را می‌توان فهرست کرد که به آگاه‌سازی جامعه کمک می‌کند. البته باید توجه داشت همه مردم با سلایق مختلف در کف خیابان‌ها حضور پیدا می‌کنند؛ از کسبه و کارگر و دانش‌آموز بگیرید تا خواص، پس نکات به گونه‌ای بازگو شود تا برای همگان قابل فهم و درک باشد.
ب) در دل این تجمعات، باید «تیم‌های جذب» فعال شوند. یعنی هر فردی، افرادی را به شبکه حمایتی، گروه جهادی یا نهاد مردمی متصل کند و آن مجموعه‌ها با ماموریت‌های خود، اقدامات مهم مردمی و جهادی انجام دهند.
ج) تجمعات نباید فقط در مراکز استان‌ها یا مراکز شهرها باشد. تقویت تجمعات در «محله‌ها» و «شهرک‌های کوچک» حائز اهمیت است. وقتی تجمعات شبانه از بلوارها به کوچه پس‌کوچه‌ها منتقل شود، نفوذ و اثرگذاری آن در لایه‌های پایین جامعه که هدف اصلی دشمن برای ایجاد ناامیدی است، بسیار بیشتر می‌شود.
د) برای جذب نسل Z و جوانان، باید زبان بصری تجمعات تغییر کند. باید کاری کرد تا جوان امروز حس کند این تجمعات، بخشی از یک جریان پیشرو و مدرن است، نه فقط یک مراسم سنتی. در مجموع، تجمعات پس از شهادت آقای شهید ایران، یک «سپر دفاعی» شکل داد و جلوی فروپاشی جامعه و نفوذ دشمن در لحظه بحران را گرفت. از این پس پیشنهاد می‌شود، تجمعات برای نشان دادن آنکه می‌خواهیم چه کنیم و به کجا برسیم، رویکرد آفندی پیدا کند.