آگاه: ایران همواره پایبندی و تعهد خود را به معاهدات بین‌المللی ثابت کرده تا بهانه‌ای به طرف مقابل داده نشود به همین جهت علاوه بر NPT که سازوکار نظارتی و مثلا حمایتی در حوزه هسته‌ای است، در توافقات مختلف از جمله برجام، هم پروتکل الحاقی را پذیرفته بود و هم حتی فراتر از پروتکل الحاقی را نیز برای اثبات نظارت‌پذیری و شفافیت قبول کرده بود. با این حال برخی از کارشناسان بر این باور هستند، عضویت در NPT نه‌تنها هیچ سودی برای بهره‌مندی ایران از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای نداشته است، بلکه فراتر از NPT نیز صرفا به جاسوسی‌های هسته‌ای اسرائیل و آمریکا علیه ایران کمک کرده است و آنان با بهره‌گیری از اطلاعات آژانس انرژی اتمی، بارها در تاسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز ایران خرابکاری و نهایتا به‌صورت گستاخانه‌ای آن را بمباران کردند!
گستاخی‌ها به جایی رسیده بود که در جریان حمله نظامی آمریکا و رژیم صهیونی به کشورمان، رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که عملا عروسک خیمه ‌شب‌بازی دست سران آمریکا و اسرائیل است، به‌صورت تلویحی مجوز بمباران هسته‌ای ایران را داده و مدعی شده بود: با بمباران اتمی می‌توان کل تاسیسات هسته‌ای ایران را از بین برد. در همان مقطع زمزمه‌هایی در بهارستان مبنی بر خروج ایران از NPT شنیده شد. یعقوب رضازاده، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی هشت فروردین در گفت‌وگویی با ارگان رسمی مجلس با یادآوری اینکه جمهوری اسلامی ایران یکی از کشورهای عضو معاهده NPT بوده و فعالیت صلح‌آمیز هسته‌ای خود را تحت نظارت بازرسان آژانس انرژی اتمی انجام داده است، گفت: متاسفانه این مهم در حالی است که بر اساس گزارش‌های کذب گروسی، مدیر کل این نهاد بین‌المللی، شاهد سوءاستفاده صهیونیست‌ها و آمریکایی‌ها و بمباران و تجاوز به تاسیسات صلح‌آمیز هسته‌ای کشورمان بوده‌ایم که همه آنها متعلق به ملت ایران است. وی تاکید کرد: بنابراین می‌توان اذعان کرد با توجه به بمباران و تجاوزهای نظامی صورت گرفته و عدم واکنش و حمایت نهادهای بین‌المللی مانند آژانس انرژی اتمی، ماندن در معاهده NPT به هیچ وجه به مصلحت نیست و باید از آن خارج شویم.
از آن دوره تا به امروز، هر از گاهی برخی  سیاسیون و نمایندگان مواضعی پیرامون خروج ایران از NPT بیان می‌کردند اما ظرف یکی، دو روز گذشته باز موضوع به صورت جدی در فضای سیاسی مطرح شده است. دیروز دو نماینده مجلس مواضعی در همین باره اتخاذ کرده بودند. حسینعلی حاجی‌دلیگانی در تذکری ناظر بر آئین‌نامه داخلی مجلس در نشست علنی مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه مدتی است طرح سه فوریتی خروج از NPT تقدیم هیات‌رئیسه مجلس شده است و فقط آماده است که رئیس مجلس اجازه طرح آن در جلسه علنی را بدهد، تاکید کرد: با توجه به شرایطی که کشور دارد و تهاجمی که دشمن در دو مقطع به ما داشته، ماندن ما در NPT جز ضرر چیزی برای ما ندارد و اخیرا نیز شاهد بودیم که شورای حکام پرونده ما را به شورای امنیت ارسال کرد و از این بابت لازم است بیشتر از این متضرر نشویم و به نظر می‌رسد شاید لازم باشد از NPT خارج شویم و بتوانیم مسائل خودمان را خودمان مدیریت کنیم.
علاوه بر او، ابراهیم عزیزی، رئیس کمیسیون امنیت ملی در گفت‌وگویی با «مهر» با بیان اینکه  گزینه خروج از NPT روی میز است، گفت: «اینکه همکاران ما طرح‌هایی را برای خروج از NPT تهیه کرده‌اند، حرف کاملا درستی است. طرح‌هایی تهیه و پیش‌بینی شده و با امضای تعداد زیادی از نمایندگان، تحت عنوان «طرح خروج از NPT»، هم در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی و هم در سامانه معاونت قوانین مجلس قرار دارد، اما اینکه این موضوع به معنای آن باشد که جمهوری اسلامی ایران امروز تصمیم به خروج از NPT گرفته است، نیازمند هم‌افزایی، هماهنگی و رسیدن به یک تصمیم واحد در نظام اسلامی است. اگر روزی ارکان نظام اسلامی به این جمع‌بندی برسند که دیگر عضویت در NPT فایده‌ای ندارد و سودی برای ملت ایران ایجاد نمی‌کند، بلکه موجبات ضرر را فراهم می‌آورد، بر اساس همان قاعده دفاع از امنیت و منافع ملی، جمهوری اسلامی ایران حتما تصمیمات مقتضی را اتخاذ خواهد کرد.»
کار به اینجا ختم نشد و جامعه اسلامی مدیران ۲۸ شهریور در بیانیه‌ای با بیان اینکه «آمریکا سال‌هاست موضوع هسته‌ای را بهانه تحریم، فشار و دشمنی علیه ایران کرده و حتی با فشار بر کشورهای میزبان مانع حضور مقامات ایرانی در مجامع بین‌المللی شده است» تاکید کرد: ادامه حضور در این معاهده، قطعا تنها دست دشمن را باز می‌گذارد و سودی برای ایران ندارد. بنابراین خروج از NPT یک ضرورت راهبردی است، نه اقدام شتاب‌زده؛ ابزاری برای مقابله با تحریم، جنگ و دشمنی آمریکا و رژیم صهیونیستی. ماده ۱۰ معاهده حق خروج در رویدادهای فوق‌العاده را به رسمیت شناخته و تهدیدهای مستمر و ناکامی تضمین‌های بین‌المللی مصداق روشن آن است. خروج یعنی پایان نظارت یک‌طرفه، جاسوسی تحت پوشش بازرسی و بهانه‌تراشی برای تجاوز.
سال‌ها «صبر راهبردی» و تعامل خیرخواهانه ایران، نه تنها منجر به رفع تحریم‌ها نشد، در اصل به جسارت بیشتر ایالات متحده و متحدانش در به کارگیری «دیپلماسی فریب» دامن زد. بدعهدی‌های آمریکا از خروج یک‌جانبه از برجام تا حمایت بی‌قیدوشرط از تروریسم دولتی ثابت کرد، برای غرب و آژانس، پیمان‌ها و توافق‌نامه‌ها نه ابزاری برای صلح، بلکه ابزاری برای تضعیف اراده ملی ایران است.
امروز، وقتی بحث خروج از NPT با جدیت مطرح می‌شود، حکایت از آن دارد که دیگر حنای غرب و آژانس برای ایران رنگی ندارد. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، باید نهادی فنی و بی‌طرف باشد اما در سال‌های اخیر به جای ایفای نقش داور، به بازوی اجرایی سیاست‌های واشنگتن تبدیل شده و با پذیرش گزارش‌های جاسوسی و فشار بر حقوق مشروع ایران، اعتبار خود را نزد تصمیم‌سازان ایرانی از دست داده است. به دلیل آنکه پیمان بین‌المللی به جای تضمین حقوقی، به پوششی برای جاسوسی و فشار تبدیل شده و ماندن در آن دیگر تعهد اخلاقی به همراه ندارد. بنابراین، جدی شدن گزینه خروج از NPT، پاسخی طبیعی و گریزناپذیر به عناد غربی‌ها و سران آژانس است.
البته در همین گذار دیدگاه دیگری هم طرح می‌شود. خروج از NPT باید همزمان با رسیدن به بازدارندگی مطلق هسته‌ای باشد. در آن صورت توازن قدرت تغییر می‌یابد و غرب را مجبور می‌کند که نه از موضع دستوردهنده، از موضع مذاکره‌کننده با ایران برخورد کند. کلا بحث خروج از NPT می‌خواهد بگوید ما فریب وعده‌های توخالی را نمی‌خوریم. اگر غرب تصور می‌کرد می‌تواند با فشار بر حقوق هسته‌ای، ایران را به زانو درآورد، باید بداند بدعهدی‌های مکررش، تنها نتیجه‌اش این بود که تنها تضمین واقعی برای بقای ملی، تکیه بر قدرت سخت و خروج از چارچوب‌هایی است که توسط دشمنان برای فشار طراحی شده است. خروج از NPT دیگر تهدید نیست؛ اعلام پایان اعتبار یک بازی است که در آن، غرب نقش «دروغگوی حرفه‌ای» را داشت و اکنون نوبت به ایران رسیده است که با یک حرکت قاطع، میز این بازی ناعادلانه را واژگون کند.