آگاه: تجربیات تلخ فتنه‌های ۷۸ و ۸۸ نشان می‌دهد که تساهل در برابر بی‌انضباطی، تنها به جری‌تر شدن هسته‌های آشوب می‌انجامد. در شرایط حساس فعلی، صیانت از حرمت دانشگاه و امنیت ملی در گرو برخورد قاطع با تابوشکنان و ایستادگی در برابر فشارهای رسانه‌ای برای بازسازی شبکه‌های میدانی فتنه‌گران است.
 در روزهای اخیر، شاهد جریانی هماهنگ در برخی رسانه‌ها هستیم که تلاش می‌کنند با تقلیل اقدامات ساختارشکنانه و هتاکی‌های صورت گرفته در اسفند ۱۴۰۴ در برخی دانشگاه‌ها به هیجانات زودگذر جوانی، راه را برای بخشش بی‌قید و شرط و بازگشت عناصر متخلف به محیط علمی دانشگاه هموار کنند. این رویکرد، نه یک پیشنهاد خیرخواهانه برای فضای آموزشی، بلکه «فشار رسانه‌ای» برای نادیده گرفتن حاکمیت قانون است.
یک روزنامه اصلاح‌طلب در حالی از واژه «هیجان» استفاده کرد که اقدامات صورت گرفته در اسفند، فراتر از اعتراضات معمول و در ردیف هتاکی به مقدسات، ایجاد رعب و وحشت و اخلال جدی در روند آموزشی بود. نامیدن «قانون‌شکنی» به نام «هیجان»، در واقع مشروعیت‌بخشی به هرج‌ومرج است. اگر بنا باشد هر اقدام مجرمانه‌ای تحت عنوان هیجان بخشیده شود، سنگ روی سنگ بند نخواهد شد. از سوی دیگر، پیشنهاد اخیر روزنامه‌ای که سبقه طولانی در فضای رسانه‌ای کشور دارد، به وزیر علوم برای بازگشت دانشجویان دارای پرونده انضباطی، نادیده گرفتن حقوق اکثریت دانشجویانی است که در چارچوب قانون به تحصیل مشغول هستند. 
تجربیات تلخ سال‌های ۷۸ و ۸۸ به خوبی نشان می‌دهد، تساهل نابجا در برابر بی‌انضباطی، تنها به جری‌تر شدن هسته‌های آشوب منجر می‌شود. طرح چنین پیشنهاداتی در شرایط فعلی حامل دو پیام است؛ 
یک: این رسانه‌ها به دنبال آن هستند تا هزینه هتاکی و آشوب نادیده گرفته شود؛ گویا هیچ اتفاقی در صحن دانشگاه‌ها نیفتاده بود!
دو: بازگشت عناصر بی‌انضباط در آستانه سال تحصیلی جدید، تلاشی برای احیای هسته‌های ناآرامی در داخل دانشگاه‌هاست تا در بزنگاه‌های حساس، بنزین روی آتش بریزند. درخواست‌های مطرح شده در اصل، تحمیل اراده به مسئولان اجرایی است تا با عقب‌نشینی از احکام قانونی، اقتدار نهادهای نظارتی دانشگاه را نادیده بگیرند.
در مجموع بخشش کسانی که آگاهانه دست به تابوشکنی و ایجاد هرج‌ومرج زده‌اند، نه تنها کمکی به فضای دانشگاه نمی‌کند، بلکه پشت کردن به آرمان‌های علمی و ملی است. دانشگاه جای کسانی است که به قانون و ارزش‌های جامعه احترام می‌گذارند. مسئولان نباید تحت تاثیر جوسازی‌های رسانه‌ای قرار گیرند؛ اجرای عدالت و استمرار احکام انضباطی، تنها راه صیانت از امنیت و حرمت محیط دانشگاه است.