آگاه: برنامه واشنگتن و تل‌آویو برای فرار از مخمصه دریای سرخ بر یک پیش‌فرض استوار است: مهار خارجی بدون ضربه به ستون فقرات داخلی ممکن نیست. آنها خوب می‌دانند موشک و پهپادهای یمنی یا بازدارندگی فعال مرزی، ناشی از اراده‌ای منسجم در کانون محور است. از این رو، استراتژی دشمن از «تقابل سخت مستقیم» به «فرسایش ادراکی و فلج اجتماعی» شیفت کرده است. هدف، تبدیل هر نوع چالش معیشتی به بحران مشروعیت و بازتولید دوگانه‌های مصنوعی نظیر «نان در برابر امنیت» یا «توسعه در گرو انزواطلبی از منطقه» است. آنها می‌کوشند این گزاره غلط را جا بیندازند که هزینه‌های تغییر نظم منطقه‌ای مستقیما از جیب شهروند ایرانی پرداخت می‌شود، بی‌آنکه به امنیت پایدار ناشی از پس‌ زدن تهدید پشت مرزها اشاره کنند.
در این میان، تقویم سیاسی کشور به‌ویژه آزمون سه‌ مرحله‌ای آبان ۱۴۰۵ که تجمیعی از هفتمین دوره انتخابات شوراهای شهر و روستا، میان‌دوره‌ای مجلس شورای اسلامی و خبرگان رهبری است به نقطه کانونی برنامه‌ریزی طراحان جنگ هیبریدی بدل شده است. انتخابات شوراها ماهیتی محلی، به شدت ملموس و پیوندخورده با مطالبات خرد و معیشتی روزمره شهروندان دارد. نقشه آشکار جریان رسانه‌ای غرب این است که با ضریب دادن به ناکارآمدی‌های شهری و محلی، احساس انسداد و بی‌اثری رای را تقویت کرده و صندوق‌های رای در ۸، ۱۵ و ۲۱ آبان را خلوت کنند. منطق آنان روشن است: کاهش نرخ مشارکت در قاعده‌مندترین هرم مردمی یعنی شوراها، بهترین پاس گل برای دستگاه دیپلماسی غرب است تا ادعای گسست حاکمیت و ملت را در میزهای بین‌المللی سندسازی کرده و جسارت تل‌آویو را برای ضربه به منافع منطقه‌ای افزایش دهد.
در برابر این پازل هماهنگ، کنش انفعالی کارساز نیست؛ پاسخ باید در دو ساحت عینی و انضمامی فرموله شود:
نخست؛ تثبیت پیوند ژئوپلتیک با سفره مردم. نخبگان، تحلیلگران و دستگاه‌های تبیینی باید از کلی‌گویی‌های انتزاعی عبور کنند و رابطه مستقیم امنیت تجارت دریایی و موضع مقتدر یمن را با استقلال ارزی و قدرت چانه‌زنی اقتصادی کشور تبیین کنند. باید نشان داد هزینه مقاومت بسیار کمتر از بهای تسلیم و پذیرش دالان‌های تحمیلی است که هدف نهایی‌شان حذف کامل ایران از مسیرهای ترانزیت جهانی بود. این امر مستلزم زبانی بدون لکنت، پرهیز از لحن‌های گلخانه‌ای و روی آوردن به روایت‌های داده‌محور اقتصادی است.
دوم؛ هوشمندسازی صحنه انتخابات آبان ۱۴۰۵. شوراها بستر مطالبات کف جامعه‌اند، نه باشگاه تسویه‌حساب‌های سیاسی. احزاب، تشکل‌های دانشجویی و حلقه‌های میانی باید گفتمان رقابت را به سمت «کارآمدی محلی، شفافیت مدیریت شهری و پاسخگویی واقعی» هدایت کنند. وقتی مردم در کوچه و خیابان حس کنند رای آنان در انتخاب شورای شهر، مسئله‌ای چون ترافیک، مسکن بومی، آلودگی یا توزیع عادلانه خدمات شهری را حل می‌کند، دیوار ناامیدی فرو می‌ریزد. وزارت کشور و شورای نگهبان نیز باید با نگاهی منعطف، حداکثر تکثر سلایق معتقد به منافع ملی را به صحنه بکشانند؛ چرا که امروز رقابت بالا در انتخابات شوراها، ضامن مستقیم امنیت ملی در خلیج فارس و دریای سرخ است.
سوم؛ بازآرایی قرارگاه رسانه‌ای در داخل. رسانه ملی و خبرگزاری‌های جریان انقلاب باید استراتژی تدافعی در پاسخ به شبهات را کنار بگذارند. دشمن روی شکاف‌های ادراکی سرمایه‌گذاری کرده است؛ انتشار شفاف داده‌ها، پذیرش نقدهای واقعی مردم پیرامون تورم و فاصله گرفتن از مونولوگ‌های یک‌سویه، قدرت مانور کمپین‌های تحریم انتخابات را سلب می‌کند.
در نهایت، مقاومت در بندر حدیده و ثبات در پای صندوق‌های رای آبان‌، دو روی یک سکه‌اند. پیام آبان ۱۴۰۵ نباید رخوت و تردید باشد؛ بازدارندگی منطقه‌ای تنها با برد موشک‌ها سنجیده نمی‌شود، بلکه پایه‌های واقعی آن در صفوف منسجم شهروندانی ریخته می‌شود که به رغم تمام گلایه‌ها و سختی‌ها، تضعیف وطن را برنمی‌تابند. شکستن طرح انزوای ایران در منطقه، نیازمند تکمیل پازل دلاوری یمن در دریا با مشارکت مسئولانه مردم در پای صندوق‌هاست.