خواجه نصیرالدین طوسی
-
هنر اسلامی چگونه در دوران استاد حسین بهزاد تنوره کشید؟
حکمت نقش‌های اسلامی
مرگ، برای قلم‌موهایی که جان در پیکر بی‌جان رنگ می‌دمند، هرگز خط پایان نبوده است؛ نقطه‌ویرگولی است میان دو سطر از یک شعر بلند. ۲۱ مهر ۱۳۴۷، وقتی انگشتان استخوانی استاد حسین بهزاد از حرکت بازایستاد، موزه‌ها تنها یک پیکر را بدرقه نکردند، بلکه میراث‌دار هزار سال خلوت‌گزینی در کارگاه‌های خط و تذهیب به خاک سپرده شد؛ مردی که نگارگری ایران را از کنج موزه‌های فرنگی و تقلیدهای فرسوده قاجاری نجات داد و کالبد نیمه‌جان آن را با خون ادراک مدرن جانی دوباره بخشید. اما حسین بهزاد، قله‌ای منفرد در کویری بی‌آب‌وعلف نبود؛ او بیرق‌دار انتهایی کاروانی بود که قرن‌ها پیش از دل ویرانه‌های نیشابور، کتابخانه‌های هرات، گنبدهای فیروزه‌ای اصفهان و هندسه قدسی دانشمندان عارف راه افتاده بود. برای درک راز خطوط بهزاد، باید تاریخ را ورق زد و به سرچشمه‌هایی بازگشت که در آن، هنر نه یک تزئین صرف، بلکه بازتابی از مکاشفه روح ایرانی در تلاقی با حقیقت اسلام بود.
-
میراث اسماعیلیان هم جهانی شد
«آشیانه عقاب» در یونسکو
ثبت جهانی مجموعه تاریخی قلعه الموت در فهرست میراث جهانی یونسکو که روز گذشته در چهل‌وهشتمین کمیته میراث جهانی یونسکو انجام شد، تنها یک موفقیت فرهنگی برای ایران نیست بلکه رویدادی است که می‌تواند جایگاه تاریخی کشور را در عرصه جهانی تقویت کند، گردشگری فرهنگی را رونق بخشد و نگاه تازه‌ای به حفاظت یکی از مهم‌ترین آثار تاریخی ایران بیندازد. این ثبت، در کنار فرصت‌های اقتصادی و فرهنگی، تعهدات تازه‌ای نیز برای ایران ایجاد می‌کند.
-
ققنوس تمدن: از شکوه باستان تا بلوغ در پیچ تاریخی عصر حاضر
ایرانیت و پیوند قدسی با حقیقت
تمدن ایران بر خلاف بسیاری از تمدن‌های باستانی که تنها در موزه‌ها جان دارند، یک موجود زنده، پویا و زاینده است. تفاوت بنیادین ایرانیان با دیگر اقوام در این بود که «خرد» را پیش‌زمینه ایمان قرار دادند.
-
-
سخنگوی وزارت آموزش و پرورش اعلام کرد
تصمیمات ویژه برای برگزاری «آزمون‌های نهایی»
در شرایطی که جنگ رمضان و حملات به مدارس، دانشگاه‌ها و مراکز غیر نظامی، امنیت فیزیکی محیط‌های آموزشی را تهدید کرده است، وزارت آموزش و پرورش با استفاده از ابزارهای دیجیتال و مدیریت هوشمند آموزشی، تلاش می‌کند روند یادگیری دانش‌آموزان را ادامه دهد.
-
از ترکمان‌چای تا تحقیر درونی
خودکم‌بینی ایرانی چگونه نهادینه شد؟
پروین قائمی - در روزگاری که ملت ما برای بازیابی اعتماد به نفس جمعی خود می‌کوشد، برخی نخبگان هنوز با زخمی قدیمی و لایه لایه دست و پنجه نرم می‌کنند: زخمی به نام خودتحقیری. این واژه شاید در گفت‌وگوی روزمره، رنگی روان‌شناسانه داشته باشد، اما در سطح تاریخی، اجتماعی و سیاسی، با یک گفتمان عمیق‌تر مواجهیم؛ گفتمانی که در آن، ایرانی نه فقط از عقب‌ماندگی خود می‌نالد، بلکه گاه آن را بخشی از هویت خود می‌سازد. این یعنی بحران، از سطح نارضایتی فراتر رفته و به خودانگاره‌ای جمعی تبدیل شده است. پرسش اصلی این است: این سرافکندگی تاریخی از کجا آغاز شد؟
-
گفتاری از مصطفی محقق‌داماد درباره هوش مصنوعی
ماشین تفکر می‌کند اما تعقل نمی‌کند
محقق‌داماد گفت: «اگر به ما بگویند هوش مصنوعی و ماشین هم همین کار را می‌کند، فلسفه اسلامی خلع سلاح می‌شود. اگر ماشین همچون انسان، اندیشه و تعقل کند، دیگر چیزی برایمان باقی نمی‌ماند، چون دیگر نمی‌توانیم اثبات نفس کنیم. اگر این حالت پیش بیاید، همه حکمای اسلامی باید تمام ساخته‌هایشان را از نو بسازند و با معضل عجیبی روبه‌رو خواهیم شد.»