رسوب منابع بانکی؛ گره پنهان توسعه ملی و روستایی

رسوب منابع بانکی در سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های مهم نظام تامین مالی کشور تبدیل شده است؛ معضلی که نه تنها روند اجرای پروژه‌های ملی و عمرانی را با کندی مواجه کرده، بلکه در بسیاری از موارد مانع پرداخت به‌موقع تسهیلات، تکمیل طرح‌های توسعه‌ای و رفع مشکلات مناطق کمتربرخوردار شده است. در شرایطی که اقتصاد ایران با محدودیت منابع، کسری بودجه، ناترازی‌های مالی و نیاز روزافزون به سرمایه‌گذاری مولد روبه‌روست، باقی ماندن منابع در حساب بانک‌ها یا دستگاه‌های اجرایی، عملا بخشی از ظرفیت مالی کشور را از چرخه تولید و توسعه خارج می‌کند.

حیاط‌خلوت وزرا

انتصاب‌های پرشمار در هیات‌مدیره شرکت‌های دولتی و شبه‌دولتی، بار دیگر به یکی از گلوگاه‌های مهم حکمرانی اقتصادی کشور تبدیل شده است؛ گلوگاهی که به‌جای ایفای نقش نظارتی و راهبردی، در بسیاری موارد به ابزاری برای نفوذ مدیریتی، توزیع رانت و تضعیف پاسخگویی بدل شده است.

گزارش «آگاه» از نگرانی و اقدامات پیشگیرانه برای رسوب منابع دستگاهی را بخوانید

پدیده خالی‌خوانی!

در سال‌هایی که اقتصاد ایران با چالش‌هایی چون کسری بودجه مزمن، ناترازی‌های ساختاری، محدودیت منابع و فشارهای روزافزون مالی روبه‌روست، یکی از مسائل کمتر دیده‌شده اما تاثیرگذار بر ناکارآمدی دولت، پدیده‌ای است که در ادبیات مالی کشور از آن با عنوان «رسوب منابع دستگاهی» یاد می‌شود؛ معضلی پنهان که به‌ظاهر در حد یک تاخیر اداری یا یک اشکال در فرآیندهای مالی دیده می‌شود، اما در عمل صدها هزار میلیارد تومان از سرمایه عمومی را برای ماه‌ها و حتی سال‌ها از چرخه اقتصاد خارج کرده است.