سایه‌روشن یک لبخند فراموش‌نشدنی

در آیین افتتاحیه سی‌وششمین دوره جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۶ بود که فیلم مستند بزرگداشت اکبر عبدی بر پرده برج میلاد به نمایش درآمد. در این مستند کوتاه روایی، عبدی در کنار همسرش نشسته بود و با همان صمیمیت بی‌پرده و لحن خودافشاگرانه‌اش روایت می‌کرد که در نوجوانی، تمام آرزویش ورود به شهربانی و «استوار شدن» بوده است. او برای این آرزو، یک منطق ساده داشت: می‌گفت در کوچه‌ پس‌کوچه‌های جنوب شهر تهران و محله‌های نازی‌آباد و شوش، هیکل درشتش همواره بهانه تمسخر بود و فکر می‌کرد اگر لباس رسمی کلانتری بپوشد، دیگر کسی جرات نمی‌کند او را «اکبر گامبو» صدا بزند و همه مجبورند بگویند «استوار عبدی.» اما بلافاصله با شوخ‌طبعی مخصوص به خودش اضافه کرد که وقتی بزرگ‌تر شد، فهمید با چنین فیزیک سنگینی تا بخواهد تکانی به خود بدهد، دزد مال را برده و ماشین را هم فروخته است. در همین مراسم بود که برای تشکر از همراهی خانواده‌اش با همان صراحت طنزآمیزش گفت: «من حتی فیلم مزخرف هم بازی کردم و شما چیزی نگفتید و صبورانه نگاه کردید.»

«هامون» نماینده فراموش شده مردم

دهه‌های ۷۰ و ۸۰ را می‌شود دوران پیوند ملموس سینمای ایران با متن جامعه و مسائل عینی آن دانست. در این دو دهه، سینمای اجتماعی و کمدی آینه‌ای برای بازنمایی تغییرات هویتی، مناسبات طبقاتی و تنش‌های ناشی از مدرن شدن جامعه بود. این پیوند بیش از هر چیز خود را در پرسونای بازیگرانی نشان می‌داد که لنگرگاه عاطفی و هویتی سینما در آن دوران بودند. خسرو شکیبایی از نمادهای شاخص این نسل بود؛ هنرمندی که پیش از ورود به سینما، رنج زیست واقعی در اعماق جامعه را در مشاغلی چون خیاطی، آسانسورسازی و کارگری تجربه کرده بود و کار روی صحنه تئاتر را با نام مستعار «محمود سیاه» در لاله‌زار آغاز کرد. این تجربه زیسته، بازی شکیبایی را به نمادی از انسان درگیر در بحران‌های دوران گذار تبدیل کرد.

مشکل سریال «کوری» حل شد

قسمت اول سریال «کوری» دیروز شنبه ۲۰ تیر ساعت ۲۰ منتشر شد.

سیدعلی صالحی سرود

خداوند این مردم خسته خود به آوردگاه آدمی آمده است

سیدعلی صالحی، شاعر نام‌آشنا، در شعری تازه برای مردم ایران از امید و روشنی نوشت.

آغاز اکران آنلاین «ناتوردشت» از امروز

 فیلم سینمایی «ناتوردشت» ساخته محمدرضا خردمندان راهی اکران آنلاین شد.