روایتی از میلاد محدث والامقام و سفیر امامان در ری

سیدِ کریم

در هیاهوی پایتخت، آنجا که دود و دم مدرنیته راه نفس را بند می‌آورد، قطعه‌ای از بهشت در جنوب تهران، قرن‌هاست که مأمن دل‌شکستگان و پناهگاه بی‌قراران است. حضرت عبدالعظیم حسنی (ع)، ملقب به «سیدالکریم»، تنها یک امامزاده در میان هزاران بقعه متبرکه ایران نیست؛ او سفیر ولایت، محدثی عالی‌قدر و فقیهی است که حضورش در خاک ری، جغرافیای معنوی این سرزمین را تغییر داد.

به مناسبت سالروز شهادت شیخ محمد خیابانی

معلم ایستادگی و تدین

 او روحانی بود، اما تریبونش نه منبر، که صحن مجلس شورای ملی بود؛ او فقیه بود، اما سلاحش نه فقط قلم، که خواندن نطقی بود که ارتش تزار را پس زد. شیخ محمد خیابانی، خطیب آتشین تبریز، در روزگاری قد علم کرد که دولت مرکزی در ضعیف‌ترین وضعیت تاریخی خود قرار داشت، قرارداد ۱۹۱۹ حاکمیت ملی را نشانه گرفته بود و چکمه‌پوشان خارجی خاک میهن را لگدکوب می‌کردند.

گزارش «آگاه» از برگزاری مراسم تشریفاتی ترحیم در تالارهای اطراف بهشت زهرا (س)

گران‌مرگی

فاطیما کریمی، خبرنگار گروه آگاه: اطراف بهشت زهرا (س) به سمت باقرشهر، شهرری و نازی‌آباد پر است از تالارهای تشریفاتی. یکی از یکی مجلل‌تر و گران‌تر. گویا مسابقه است برای اینکه اگر خانواده‌ای فردی را از دست داد، داغ دیگری به آنها اضافه شود. هرچه گران‌تر و بیشتر بهتر! داغ تجمل‌گرایی، پذیرایی از مهمانان و دغدغه نوشابه زرد یا سیاه مهمانان، آنها را از داغ متوفی دور می‌کند. آنها باید به این فکر کنند که کدام منوی رستوران را انتخاب کنند. از چه کسی پول قرض بگیرند تا مراسم هر طور هست برگزار شود.

روایت فتح در جنگ ۱۲ روزه

سیدمهدی حسینی، خبرنگار گروه سیاست: یک سال از تهاجم رژیم صهیونی و دولت تروریستی آمریکا به ایران می‌گذرد؛ ۲۳ خرداد سال گذشته دشمن متجاوز با ترور و به شهادت رساندن تعدادی از فرماندهان بلندپایه نیروهای مسلح و دانشمندان هسته‌ای درصدد برآمد تا ایران را تضعیف کند.

بازخوانی وقایع ۱۷ دی ۱۳۱۴؛ چرا کشف حجاب رضاخانی شکست خورد؟

شکست یک ضد فرهنگ

هفدهم دی ۱۳۱۴ در تقویم پهلوی، روز «آزادی زن» نامیده می‌شد؛ روزی که رضاشاه با حضور در دانشسرای مقدماتی تهران، فرمان کشف حجاب را رسمیت بخشید و آن را گامی ضروری برای ورود ایران به دروازه‌های تمدن دانست. تمدنی که در حافظه جمعی جامعه ایران، جز یادآور وحشت، خانه‌نشینی و خشونت دولتی نیست. رویدادی که شاه می‌خواست نماد تجدد و پیشرفت باشد، حالا از آن به عنوان یکی از ناخواسته‌ترین اتفاقات از سوی مردم و بزرگ‌ترین تراژدی‌های فرهنگی معاصر یاد می‌شود.