میراث استواری

در حافظه تاریخی ملت‌ها، لحظاتی وجود دارند که گویی زمان از حرکت باز می‌ایستد و تمامی معادلات پیشین در بوته آزمونی سخت قرار می‌گیرند. چهاردهم خرداد سال ۱۳۶۸ برای مریدان انقلاب اسلامی ایران، مصداق عینی چنین لحظه‌ای بود. در حالی که جهان غرب و تحلیل‌گران بین‌المللی با دقت و گاه با بدبینی، ثانیه‌های پس از رحلت بنیان‌گذار جمهوری اسلامی را رصد می‌کردند تا شاهد فروپاشی یک ساختار نوپا باشند، وقوع حوادثی در لایه‌های فرهنگی و سیاسی جامعه ایران، روایتی متفاوت از پایداری و استمرار را رقم زد. این متن به مرور واکنش‌های فعالان فرهنگی، نخبگان سیاسی و رسانه‌های داخلی در روزهای پس از ارتحال امام خمینی (ره) می‌پردازد تا دریابیم چگونه پیوند میان امت و امامت و استحکام نهادهای قانونی، مانع از بروز تزلزل در انسجام امت شد.